Η Honda τιμά τη μνήμη και την αγωνιστική κληρονομιά του Gil de Ferran μέσα από τη νέα σειρά ντοκιμαντέρ μικρής διάρκειας «241.428». Η παραγωγή αποτελείται από τέσσερα επεισόδια και ανατρέχει στην πορεία του Βραζιλιάνου οδηγού και στο ιστορικό επίτευγμά του, με τη συμμετοχή σημαντικών προσωπικοτήτων του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Ο τίτλος «241.428» παραπέμπει στην εντυπωσιακή μέση ωριαία ταχύτητα των 241,428 μιλίων/ώρα (δηλαδή 388,5 χλμ./ώρα), που σημείωσε ο De Ferran στις κατατακτήριες δοκιμές του αγώνα CART IndyCar του 2000 στην πίστα California Speedway, στη Fontana. Ο Βραζιλιάνος οδηγούσε τη Reynard 2KI της Team Penske, η οποία χρησιμοποιούσε έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα Honda HR-0 V8 χωρητικότητας 2,65 λίτρων.
- Γνώρισε το MG ZS MAX, με τιμή από 18.950 ευρώ & 7 χρόνια εργοστασιακή εγγύηση!
- Αφιέρωμα «City Mode: ON»: Επιστροφή στην πόλη!
- Αποστολή στην Ουτρέχτη: Γνωρίζουμε το νέο Hyundai Tucson
- Αυτό είναι το νέο Nissan Pixo: Ηλεκτρικό και με τιμή κάτω από 16.000 ευρώ
- Ο Brad Pitt είναι ο πρωταγωνιστής στη νέα καμπάνια της Mercedes-AMG GT 4 Door Coupe (video)
Περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, το ρεκόρ παραμένει ακατάρριπτο σε όλες τις μορφές αγώνων πίστας, συμπεριλαμβανομένης της Formula 1, του IndyCar και του NASCAR. Τη σειρά σκηνοθέτησε ο γνωστός δημοσιογράφος του μηχανοκίνητου αθλητισμού Marshall Pruett, με τη δημιουργική επιμέλεια της εταιρείας CoForce.
Ο Gil de Ferran συχνά περιγράφεται ως ένας από τους κορυφαίους οδηγούς που δεν αγωνίστηκαν ποτέ στη Formula 1. Κατέκτησε δύο τίτλους CART, κατέκτησε τη νίκη στα 500 Μίλια της Ινδιανάπολης και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην κατηγορία LMP1 του Πρωταθλήματος αγώνων αντοχής American Le Mans Series το 2009 με τη δική του ομάδα, De Ferran Motorsports. Παρότι δεν οδήγησε ποτέ σε αγώνα της Formula 1, εργάστηκε σε αυτήν σε διάφορους ρόλους, στην BAR και σε δύο διαφορετικές περιόδους στη McLaren, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πρόσφατη αγωνιστική ανάκαμψή της.
Όπως πολλοί νεαροί Βραζιλιάνοι οδηγοί, ο -γεννημένος στη Γαλλία- De Ferran εμπνεύστηκε από τον Ayrton Senna και ονειρευόταν να ακολουθήσει τα βήματα του Βραζιλιάνου θρύλου, αλλά και του Emerson Fittipaldi. Ο De Ferrarn ξεκίνησε να αγωνίζεται στα καρτ σε σχετικά μεγάλη ηλικία 14 ετών, αντιμετωπίζοντας αρχικά οικονομικές δυσκολίες. Κατάφερε, ωστόσο, να εξασφαλίσει cockpit εργοστασιακής ομάδας και να κατακτήσει τον τίτλο της Formula Ford στη Βραζιλία.
Στα πρώτα του βήματα, η τεχνική υποστήριξη του πατέρα του, μηχανικού στη Βραζιλία, αποδείχθηκε καθοριστική. Ο νεαρός Gil ανέπτυξε ενδιαφέρον για τη μηχανολογία, αποσυναρμολογώντας και συναρμολογώντας καθημερινά το καρτ του, ενσωματώνοντας βελτιώσεις. Σε εκείνη την περίοδο δεν εγκατέλειψε ούτε έναν αγώνα εξαιτίας μηχανικής βλάβης. Παράλληλα, σπούδασε μηχανολογία, ενώ η διάθεσή του να μαθαίνει και να κατανοεί τις τεχνικές λεπτομέρειες τον βοήθησε να αναπτύξει ισχυρές σχέσεις με τους μηχανικούς και τους μηχανολόγους σε όλη την καριέρα του.
Η ευρωπαϊκή του πορεία ξεκίνησε έπειτα από μια συνάντηση με τον Ayrton Senna. Εντυπωσιασμένος από τον νεαρό οδηγό, ο Βραζιλιάνος πρωταθλητής τον σύστησε στον Ralph Firman, ο οποίος τον βοήθησε να ενταχθεί σε βρετανική ομάδα. Παρά τις δυσκολίες της αρχικής προσαρμογής, ο De Ferran άρχισε να κατακτά pole positions και διακρίσεις στις Formula Ford, Formula Vauxhall Lotus και Formula 3. Το 1991 ολοκλήρωσε στην 3η θέση της βαθμολογίας το Βρετανικό Πρωτάθλημα Formula 3, πίσω από τους Rubens Barrichello και David Coulthard, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε τον τίτλο. Εκείνη την περίοδο γνώρισε και τη μελλοντική σύζυγό του, Angela, με την οποία συνεργαζόταν στην Paul Stewart Racing.
Οι ομάδες της Formula 1 παρακολουθούσαν την εξέλιξή του. Η Williams τού έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει μονοθέσιο, αλλά τελικά επέλεξε τον David Coulthard, παρά τις θετικές εντυπώσεις που είχε αφήσει ο Βραζιλιάνος. Ακολούθησε δοκιμή με την Footwork, η οποία διακόπηκε λόγω τραυματισμού στο κεφάλι.
Μετά από δύο σεζόν στη Formula 3000, όπου διεκδίκησε τον τίτλο αλλά ολοκλήρωσε τα Pρωταθλήματα στην 3η και 4η θέση, ο De Ferran μεταπήδησε το 1995 στο CART IndyCar, υπογράφοντας με τη Hall/VDS Racing έπειτα από ένα εξαιρετικό τεστ δοκιμών. Στην πρώτη του χρονιά, σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό grid, με ονόματα όπως οι Jacques Villeneuve, Emerson Fittipaldi, Bobby Rahal και Michael Andretti, αναδείχθηκε πρωτοεμφανιζόμενος οδηγός της χρονιάς. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο στον προτελευταίο αγώνα της σεζόν και πανηγύρισε την πρώτη του νίκη στο φινάλε της χρονιάς, στη Laguna Seca.
Η τεχνική του αντίληψη τον βοήθησε να προσαρμοστεί γρήγορα στην ομάδα, ενώ ο κοινωνικός χαρακτήρας και το χιούμορ του εξασφάλισαν γρήγορα φίλους στις ΗΠΑ. Μετά από δύο σεζόν στη Hall/VDS Racing, στις οποίες σημείωσε τρεις ακόμη παρουσίες στο βάθρο και μία νίκη, μετέβη στη Walker Racing. Το 1997 ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα Οδηγών στη 2η θέση, πίσω από τον Alex Zanardi της κυρίαρχης Chip Ganassi.
Ακολούθησαν δύο ακόμη χρονιές με τη Walker Racing, πριν από τη μεταγραφή του στην Penske. Η ομάδα πίστεψε ότι ο De Ferran μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο με ένα ανταγωνιστικό μονοθέσιο και δικαιώθηκε, καθώς ο Βραζιλιάνος κατέκτησε δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα. Ο πρώτος τίτλος ήρθε το 2000, την ίδια χρονιά που σημείωσε το ρεκόρ των 241,428 μιλίων/ώρα. Το 2001 υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο του, επικρατώντας με ακόμη μεγαλύτερη διαφορά, ενώ στα 500 Μίλια της Ινδιανάπολης περιορίστηκε στη 2η θέση.
Οι τραυματισμοί από ατυχήματα επηρέασαν τις τρεις τελευταίες σεζόν του στο IndyCar, χωρίς, ωστόσο, να τον εμποδίσουν να κατακτήσει μια εντυπωσιακή νίκη στα 500 Μίλια της Ινδιανάπολης το 2003. Σε έναν εξαντλητικό αγώνα, δεν επέτρεψε στον Helio Castroneves να γίνει ο πρώτος οδηγός με τρεις συνεχόμενες νίκες στη διοργάνωση. Προσπέρασε τον poleman στον 31ο γύρο και συνέχισε παρά τις έντονες κράμπες στα χέρια και στους ώμους του.
Μετά τον τερματισμό, εξαντλημένος και εμφανώς συγκινημένος, δυσκολεύτηκε ακόμη και να βγει από το μονοθέσιο. Τελικά σηκώθηκε, με δάκρυα στα μάτια, για να πιει το παραδοσιακό γάλα της νίκης, δηλώνοντας με ενθουσιασμό: «Λατρεύω το γάλα!». Παρά τις επιπτώσεις των τραυματισμών του, εκείνη τη χρονιά, σε ηλικία 36 ετών, ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα Οδηγών στη 2η θέση, με τέσσερις παρουσίες στο βάθρο και τρεις νίκες σε 16 αγώνες.
Μετά την αποχώρησή του από το IndyCar, ο De Ferran απομακρύνθηκε για ένα διάστημα από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, προτού αποδεχθεί μία από τις προτάσεις που είχε δεχθεί για εργασία στη Formula 1. Ανέλαβε τη θέση του αθλητικού διευθυντή της BAR, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια.
Στη συνέχεια επέστρεψε στους αγώνες με την ομάδα του, De Ferran Motorsports, αρχικά στην κατηγορία LMP2 και αργότερα στην LMP1. Οι ικανότητές του στην εξέλιξη ανταγωνιστικών αυτοκινήτων και στη διοίκηση ομάδων αποδείχθηκαν καθοριστικές στο American Le Mans Series. Το 2009, η ομάδα του κατέκτησε τη νίκη σε 5 από τους 10 αγώνες για να καταλάβει τη 2η θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.
Ακολούθησε νέα αποχώρηση από την ενεργό δράση και συνεργασία με τον Jay Penske, γιο του πρώην εργοδότη του και στενού φίλου του, Roger Penske. Οι δύο τους ένωσαν τις ομάδες τους, δημιουργώντας την De Ferran Dragon Racing, η οποία συμμετείχε στο IndyCar για δύο χρόνια, πριν ο Βραζιλιάνος απομακρυνθεί ξανά από τους αγώνες.
Η διαδρομή του στη McLaren ξεκίνησε το 2018, όταν ο διευθύνων σύμβουλος της McLaren Racing, Zak Brown, τον επέλεξε για τη θέση του αθλητικού διευθυντή, με στόχο να ανακόψει την αγωνιστική πτώση της ομάδας. Η McLaren είχε αποτύχει να τερματίσει ψηλότερα από την 5η θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών το 2012 και είχε υποχωρήσει στην 9η θέση το 2017.
Παρουσία του De Ferran, η ομάδα σημείωσε σημαντική πρόοδο, ανεβαίνοντας στην 4η θέση το 2019 και στην 3η το 2020, πριν από την αποχώρησή του. Ο δεσμός του με τη McLaren παρέμεινε ισχυρός και το 2023 ο Zak Brown και ο νέος επικεφαλής της ομάδας, Andrea Stella, τον κάλεσαν ξανά να συνεισφέρει στην προσπάθεια ανάκαμψης. Επέστρεψε τον Μάιο του 2023 σε συμβουλευτικό ρόλο, χωρίς εκτελεστικές αρμοδιότητες. Η παρουσία του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αγωνιστική ανάκαμψη της McLaren το 2023. Έφυγε από τη ζωή λόγω καρδιακής προσβολής στις 29 Δεκεμβρίου του 2023, σε ηλικία 56 ετών.
