Γνωρίστε την Ferrari 335 S του 1957, ένα από τα πιο όμορφα αυτοκίνητα που έχει βγει από το εργοστάσιο του Cavallino Rampante. Το εικονιζόμενο πλαίσιο με αριθμό 0674, είχε πλούσια αγωνιστική καριέρα και οδηγήθηκε από αστέρες του μηχανοκίνητου αθλητισμού της δεκαετίας του 1950, πριν περάσει περισσότερα από 40 χρόνια ως μέρος της συλλογής του διάσημου συλλέκτη αυτοκινήτων της Ferrari, Pierre Bardinon.
Αναγνωρισμένη από πολλούς ως μία από τις σπουδαιότερες Ferrari όλων των εποχών, η 335 S πρωταγωνίστησε στο θρυλικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων του 1957, αντιμετωπίζοντας της άλλα διθέσια αυτοκίνητα με ελαφρύ αλουμινένιο αμάξωμα και κινητήρα απεριόριστου μεγέθους. Αυτό που ξεχωρίζει την 335 S είναι ο εξαιρετικός 4λιτρος κινητήρας 390 ίππων, με τέσσερις εκκεντροφόρους επικεφαλής, ο πρώτος στο είδος του για τη Ferrari. Το μπλοκ V12 Tipo 130 απέκτησε νέες κεφαλές, με δύο εκκεντροφόρους ανά σειρά κυλίνδρων, και 24 μπουζί.
Όπως συνέβαινε συχνά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό της δεκαετίας του 1950, αυτή η διάσημη Ferrari ξεκίνησε ως Spyder Scaglietti 290 MM, με αριθμό πλαισίου 0626. Το δεξιοτίμονο αγωνιστικό αυτοκίνητο οδηγήθηκε από τον Αργεντίνο 5 φορές Πρωταθλητή της Formula 1 Juan Manuel Fangio στο Mille Miglia του 1956, όπου τερμάτισε στην 4η θέση, φιλοτεχνημένη σε κόκκινο χρώμα με μια λωρίδα στο ρύγχος στα χρώματα της Αργεντινής.
Αργότερα εκείνη τη χρονιά, τερμάτισε στην 3η θέση στα 1.000 Χλμ. του Nurburgring, με οδηγούς τους Phil Hill (ο πρώτος Αμερικανός Πρωταθλητής της F1 το 1961 με τη Ferrari) και Ken Wharton. Αργότερα ήρθε επίσης 2η στο GP Σουηδίας, με οδηγό τον ταχύτατο και άφοβο Γερμανό γαλαζοαίματο Wolfgang von Trips.
Το αυτοκίνητο μετατράπηκε σε 315 S Barchetta μετά το GP Σουηδίας, με μια έκδοση 3,8 λίτρων του νέου κινητήρα. Το πλαίσιο, που πλέον είχε μετονομασθεί σε 0674, εξελίχθηκε από την Tipo 520 του 1956, με αμάξωμα κατασκευασμένο από την Scaglietti. Η ανάρτηση ήταν αρκετά εξελιγμένη, αν και η Ferrari επέμενε σε ταμπούρα για το σύστημα πέδησης αντί να περάσει στην τελευταία τάση εκείνης της εποχής, δηλαδή τα δισκόφρενα.
Σε αυτή τη μορφή, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στον αγώνα 12 Ωρών του Sebring στις ΗΠΑ το 1957, με τους οδηγούς τον Βρετανό Peter Collins και τον Γάλλο Maurice Trintignant να τερματίζουν στην 6η θέση, πίσω από τις κυρίαρχες Maserati.
Ο Wolfgang von Trips οδήγησε στη συνέχεια το αυτοκίνητο στο τελευταίο Mille Miglia της ιστορίας, όπου τερμάτισε 2ος, έπειτα από ένα τραγικό ατύχημα του Ισπανού Alfonso de Portago, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους πέραν από το πλήρωμα της Ferrari και 9 θεατές, γεγονός που σήμανε και το τέλος της διοργάνωσης του αγώνα.
Για τον αγώνα 24 Ώρών του Le Mans του 1957 που διεξήχθη τον Ιούνιο, το αυτοκίνητο αναβαθμίστηκε και πάλι, στη σημερινή του μορφή, για να γίνει η 335 S. Ο Βρετανός Mike Hawthorn (ο πρώτος Βρετανός Πρωταθλητής της F1 το 1958 με τη Ferrari) και ο Ιταλός Luigi Musso βρέθηκαν στο τιμόνι της, αλλά δεν τερμάτισαν, λόγω προβλήματος στον κινητήρα. Με το ίδιο οδηγικό δίδυμο όμως, η 335 S πήρε μια αξιοπρεπή 4η θέση στο GP Σουηδίας στις 11 Αυγούστου.
Αργότερα μέσα στη χρονιά, το αυτοκίνητο τροποποιήθηκε από την Scaglietti σε στυλ «ponton», προκειμένου να βελτιωθεί η ψύξη των φρένων για το φινάλε της σεζόν στο καυτό Καράκας της Βενεζουέλα. Τα αυτοκίνητα της Ferrari τερμάτισαν στις 4 πρώτες θέσεις σε αυτό τον αγώνα, και το πλαίσιο 0674 που οδηγούσαν οι Mike Hawthorn και Luigi Musso ακολούθησε νικητήριο δίδυμο των Peter Collins και Phil Hill.
Η 0674 πουλήθηκε στη συνέχεια στην επιχείρηση NART (North American Racing Team) του Luigi Chinetti (τρεις φορές νικητή των 24 Ωρών του Le Mans) και συμμετείχε στο περίφημο Grand Prix Κούβας του 1958, το οποίο έγινε γνωστό για την απαγωγή του Juan Manuel Fangio πριν από την εκκίνηση. Με τους Βρετανούς Stirling Moss και Masten Gregory στο τιμόνι, η 335 S κέρδισε τον αγώνα της Αβάνας.
Στη συνέχεια, ο Chinetti την έβαψε ξανά στα θρυλικά χρώματα της NART (μπλε με λευκή λωρίδα), και αργότερα την αγόρασε ο Mike Garber για να αγωνιστεί σε αγώνες της αμερικανικής λέσχης αυτοκινήτων SCCA. Εκεί, μία από τις κορυφαίες στιγμές της ήταν η νίκη στο Road America 500.
Μετά από δύο αγωνιστικές σεζόν, η 335 S έδειχνε πλέον αρκετά φθαρμένη από τους αγώνες. Ο Garber πούλησε το αυτοκίνητο στον Robert Duesk, γνωστό για τη διάσωση πολλών διάσημων Ferrari, ο οποίος σύντομα προσέγγισε τον γνωστό Γάλλο συλλέκτη Pierre Bardinon. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια, πριν ο Bardinon συμφωνήσει τελικά να αγοράσει το αυτοκίνητο το 1970.
Μόλις η Ferrari έφτασε στη Γαλλία, η ομάδα του Bardinon ξεκίνησε την αποκατάστασή της. Στάλθηκε στην Carrozzeria Fantuzzi στη Μόντενα της Ιταλίας, όπου το ponton ρύγχος αντικαταστάθηκε στην πρωτότυπη μορφή του και το αμάξωμα βάφτηκε ξανά κόκκινο. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε τακτικά στην ιδιωτική πίστα που είχε κατασκευάσει ο Bardinon στην αυλή της οικίας του. Ενώ σπάνια έβγαινε από τις πύλες του ιδιωτικού του μουσείου, εξακολουθούσε να οδηγείται συχνά και να παρουσιάζεται επίσης σε ενθουσιώδεις προσκεκλημένους και λέσχες.
Ο σημερινός ιδιοκτήτης, ένας Αμερικανός συλλέκτης, απέκτησε το αυτοκίνητο στη δημοπρασία Artcurial Retromobil το 2005, έναντι σχεδόν 25 εκατομμυρίων λιρών Αγγλίας. Είναι μία Ferrari με σημαντικότατη αγωνιστική ιστορία, και από τότε αυτό το εμβληματικό μοντέλο έχει παρουσιαστεί σε πολλές εκδηλώσεις, όπως το Finali Mondiali Daytona και το Ferrari Classiche Concours.
Αυτή η Ferrari 335 S εξετάστηκε σχολαστικά πριν από τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας του Michael Mann, «Ferrari», η οποία επικεντρώθηκε στη σεζόν του 1957, όπου πρωταγωνίστησε η 0674, με ιδιαίτερη έμφαση στον αγώνα του Mille Miglia στον οποίο τερμάτισε δεύτερη. Η ομάδα παραγωγής κατασκεύασε αντίγραφα για τα γυρίσματα της ταινίας με βάση την επιθεώρηση αυτού του αυτοκινήτου, εξασφαλίζοντας και τη θέση του στην ταινία.
