Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες της Laurin & Klement στους αγώνες αυτοκινήτου ήρθαν λίγο μετά τους θριάμβους της εταιρείας στους δύο τροχούς. Οι νίκες στους αγώνες μοτοσυκλετών στις αρχές του 20ού αιώνα απέδειξαν στους Vaclav Laurin και Vaclav Klement ότι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός μπορούσε να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο προβολής και ανάπτυξης της νεαρής τότε εταιρείας από τη Mlada Boleslav. Έτσι, αμέσως μετά την παρουσίαση του πρώτου αυτοκινήτου της εταιρείας, της Voiturette A, ξεκίνησαν οι εργασίες για τη δημιουργία ενός αγωνιστικού μοντέλου.
Η στρατηγική αυτή απέδωσε γρήγορα καρπούς. Το 1906, η Voiturette B των 9 ίππων και με τελική ταχύτητα 45 χλμ./ώρα κατέκτησε την 1η, 2η και 4η θέση στον φημισμένο αγώνα στο Semmering της Αυστρίας. Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενισχύοντας τη φήμη της Laurin & Klement και προσελκύοντας ολοένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα αυτοκίνητά της.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πορεία έπαιξε η σειρά FC, η οποία βασίστηκε στα επιβατικά μοντέλα της σειράς F. Μεταξύ 1907 και 1909, ο σχεδιαστής, οδηγός αγώνων και αρχιμηχανικός Otto Hieronimus κατασκεύασε 19 διαφορετικές εκδόσεις του μοντέλου. Τα αυτοκίνητα διέφεραν τόσο σχεδιαστικά όσο και τεχνολογικά, ενώ χρησιμοποιούσαν 4κύλινδρους εν σειρά κινητήρες χωρητικότητας 2 – 2,5 λίτρων, ανάλογα με την κατηγορία συμμετοχής. Η μετάδοση κίνησης γινόταν μέσω των πίσω τροχών μέσω κιβωτίου τριών σχέσεων.
Το 1908 εξελίχθηκε σε μια εξαιρετικά επιτυχημένη χρονιά για την εταιρεία. Στον αγώνα ανάβασης Zbraslav–Jiloviste, η Laurin & Klement συμμετείχε με πολλά αυτοκίνητα σε διαφορετικές κατηγορίες και κατέκτησε έξι πρώτες θέσεις, πέντε δεύτερες και μία τρίτη. Στον αγώνα του Ries, κοντά στο Graz, η εταιρεία πέτυχε το απόλυτο, κατακτώντας τις δύο πρώτες θέσεις στην κατηγορία των δύο λίτρων.
Την ίδια χρονιά, ο Otto Hieronimus απέδειξε την αξιοπιστία των δημιουργιών του στον απαιτητικό αγώνα αντοχής από την Αγία Πετρούπολη έως τη Μόσχα, μήκους 686 χλμ., όπου κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία του. Παράλληλα, το Laurin & Klement FC κυριάρχησε και στο απαιτητικό Prinz-Heinrich-Fahrt της Γερμανίας. Ο αγώνας των 2.200 χλμ. διήρκεσε 9 ημέρες και ξεκινούσε από το Βερολίνο, περνώντας από το Kiel, το Αμβούργο, το Ανόβερο, την Κολωνία και το Trier, πριν ολοκληρωθεί στη Φρανκφούρτη.
Οι επιτυχίες αυτές δεν ήταν αρκετές για τον φιλόδοξο Otto Hieronimus, ο οποίος προχώρησε στην εξέλιξη του Laurin & Klement FCS. Το νέο μοντέλο διέθετε κινητήρα με επικεφαλής βαλβίδες και χωρητικότητα 3,5 λίτρων. Στον αγώνα ανάβασης Semmering, η Laurin & Klement κατέκτησε αμέσως και τις τρεις πρώτες θέσεις της κατηγορίας της.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Hieronimus ταξίδεψε στο Brooklands της Μεγάλης Βρετανίας, την πρώτη πίστα στον κόσμο που είχε κατασκευαστεί αποκλειστικά για αγώνες και δοκιμές. Στην οβάλ διαδρομή μήκους 5,2 χλμ., με τις χαρακτηριστικές κεκλιμένες στροφές, πέτυχε ταχύτητα 118,72 χλμ./ώρα, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας για την κατηγορία του FCS.
Η κορυφαία και πιο ακραία εκδοχή της σειράς FC παρουσιάστηκε το 1909 με την ονομασία FCR. Το αυτοκίνητο διέθετε αεροδυναμικό αμάξωμα, ψυγείο σε σχήμα βέλους και κινητήρα 5,6 λίτρων που απέδιδε 100 ίππους. Η τελική ταχύτητα των 140 χλμ./ώρα θεωρούνταν εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στο Semmering, όπου ο Hieronimus κατέκτησε ακόμη μία νίκη στην κατηγορία του. Το 1911 πρόσθεσε ακόμη δύο σημαντικές διακρίσεις, επικρατώντας στη γενική κατάταξη των αναβάσεων Zbraslav–Jiloviste και Trieste–Opicina.
Σημαντική προσωπικότητα για την εξέλιξη της Laurin & Klement εκείνη την περίοδο ήταν και ο επιτυχημένος οδηγός αγώνων, o Κόμης Alexander Kolowrat-Krakowsky. Ο αριστοκράτης από τη Βοημία, που είχε μεγαλώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, εγκατέλειψε τις σπουδές γεωπονίας στην Ελβετία και αφιερώθηκε στη βελτίωση αγωνιστικών αυτοκινήτων. Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν «Κόμη Kilowatt», χάρη στις πρωτοποριακές και συχνά αντισυμβατικές ιδέες του.
Η πιο χαρακτηριστική ιστορία του εκτυλίχθηκε το 1908 στον αγώνα ανάβασης του Gaillon στη Γαλλία. Ο Kolowrat είχε δηλώσει συμμετοχή με το ψευδώνυμο «Doconald», καθώς δεν ήθελε ο πατέρας του, που βρισκόταν στην Αμερική, να πληροφορηθεί τις αγωνιστικές του δραστηριότητες. Ωστόσο, το Laurin & Klement FC που περίμενε να παραλάβει σιδηροδρομικώς δεν έφτασε ποτέ. Αντί να εγκαταλείψει, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το Laurin & Klement Type F με το οποίο είχε ταξιδέψει στον αγώνα.
Το αυτοκίνητο είχε ήδη διανύσει περίπου 18.000 χλμ., μια ιδιαίτερα υψηλή απόσταση για τα δεδομένα της εποχής. Ο «Sascha» και ο μηχανικός του πέρασαν ολόκληρη τη νύχτα να το προετοιμάζουν για τον αγώνα, αφαιρώντας κάθε περιττό εξάρτημα. Ακόμη και τα καθίσματα αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από μικρά ξύλινα κιβώτια χωρίς πλάτη, με μοναδικό στόχο τη μείωση του βάρους.
Η ευρηματικότητα αυτή επέτρεψε στον Kolowrat να αντισταθμίσει το μειονέκτημα ισχύος του αυτοκινήτου του και να νικήσει και τους επτά αντιπάλους της κατηγορίας του. Η επιτυχία αυτή, πάντως, είχε και μια μικρή προσωπική συνέπεια: το μυστικό που κρατούσε από τον πατέρα του έπαψε πλέον να είναι μυστικό…
