Η πρώτη νίκη του πιο επιτυχημένου οδηγού στην ιστορία της Formula 1, του Βρετανού 7άκις Παγκόσμιου Πρωταθλητή Lewis Hamilton, με την πιο θρυλική ομάδα του grid, τη Ferrari, είναι γεγονός. Και όπως είναι φυσικό, δεδομένου του κυριαρχικού τρόπου με τον οποίο επετεύχθη στο Grand Prix Βαρκελώνης αυτή η νίκη, εγείρονται σημαντικά ερωτήματα περί τίτλου, δεδομένης της λατρείας που έχουν οι οπαδοί τόσο του Hamilton όσο και της Ferrari για τα ινδάλματά τους.
Παρότι είναι λίγο πρόωρο να μιλάμε για κάτι τέτοιο, θα… ενδώσουμε στον πειρασμό, εξετάζοντας τα πράγματα που λειτουργούν υπέρ και κατά ενός τέτοιου ενδεχομένου. Τριάντα χρόνια λοιπόν μετά τον πρώτο θρίαμβο του Michael Schumacher στην καταρρακτώδη βροχή της Βαρκελώνης, ο Hamilton απέσπασε από το Γερμανό το ρεκόρ περισσότερων νικών στην πίστα της Καταλονίας.
Ήταν ο πρώτος αγώνας της φετινής χρονιάς στον οποίο είδαμε τη -θερμική- καταπόνηση των ελαστικών να διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο. Με τη Ferrari να έχει από την αρχή της σεζόν το πιο ανταγωνιστικό μονοθέσιο στις στροφές και αυτό τη βοήθησε στη διαχείριση των ελαστικών στον ασφαλτοτάπητα των 50οC, επειδή πλαγιολίσθαινε λιγότερο στις στροφές, διατηρώντας καλύτερο έλεγχο των θερμοκρασιών.
Φάνηκε από πολύ νωρίς ότι η Ferrari -στα χέρια του Hamilton τουλάχιστον- είχε καλό ρυθμό αγώνα, κάτι που είχαν δείξει και οι προσομοιώσεις του FP2. Αλλά η Scuderia δεν αρκέστηκε εκεί. Προέβλεψε ότι η Mercedes θα ακολουθούσε την πεπατημένη οδό των δύο pit stop και επέλεξε την εναλλακτική στρατηγική εκκινώντας με τη μαλακή γόμα και στοχεύοντας στα τρία pit stop από πολύ νωρίς.
Το γεγονός ότι η Mercedes αναγκάστηκε να απαντήσει στο πρώτο pit stop του Hamilton μόλις στο 13ο από τους 66 γύρους, για να μη χάσει την πρωτοπορία στην πίστα, την ανάγκασε να συμβιβάσει κάπως τη στρατηγική της, επεκτείνοντας τα δύο επόμενα stint με τη σκληρή γόμα. Επίσης, με τον Hamilton να έχει να αντιμετωπίσει μικρότερη διάρκεια stint, μπορούσε να επιτεθεί πιο πολύ από τους οδηγούς της Mercedes, που ήταν αναγκασμένοι να διαχειριστούν περισσότερο τα ελαστικά τους, ιδίως στο 3ο του stint, όπου χρησιμοποίησε τη μέση γόμα για να «κόψει» 15 δλ. σε 6 γύρους από τα ασημένια βέλη.
Παράλληλα, ο George Russell βρισκόταν μπροστά από τον Andrea Kimi Antonelli, αλλά ο Βρετανός δυσκολευόταν στο τέλος των stint με στα σκληρά ελαστικά. Συνεπώς, κόστιζε χρόνο στον Antonelli, ο οποίος ήταν -κατά πολύ- ταχύτερος του Russell σε αυτές τις φάσεις του αγώνα. Αν η Mercedes δεν τους είχε αφήσει να παλέψουν μεταξύ τους μετά το δεύτερο pit stop του Hamilton, ίσως η Ferrari να μην είχε βρεθεί επικεφαλής μετά το VSC.
Στην ουσία, ο Russell ήταν και πάλι ο πιο αργός από τους δύο οδηγούς της Mercedes, καθώς φαίνεται να δυσκολεύεται με τα φετινά -παραφουσκωμένα για να αντέξουν στα υψηλότερα από το προβλεπόμενο αεροδυναμικά φορτία- ελαστικά και στην ουσία εμπόδισε τον Antonelli να παλέψει για τη νίκη με τον Hamilton. Υπάρχει περίπτωση σε αντίστοιχες καταστάσεις στο μέλλον, η απόκριση της Mercedes να είναι διαφορετική, διότι σε αυτή την περίπτωση, η τακτική να τους αφήσει να παλέψουν μεταξύ τους κόστισε χρόνο.
Αλλά ακόμα και χωρίς την εύνοια του VSC, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα ο Hamilton να κατάφερνε και πάλι να πανηγυρίσει τον πρώτο του θρίαμβο στα κόκκινα, δεδομένου του ρυθμού που είχε στο τελευταίο stint, όταν βρέθηκε επικεφαλής με καθαρή πίστα μπροστά του. Αυτό υποστήριξε τουλάχιστον ο Russell. Τα κατά πέντε γύρους νεότερα ελαστικά που διέθετε ο Hamilton από τον συμπατριώτη του, συνέβαλαν σημαντικά στη διαφορά ρυθμού στο τελευταίο stint, καθώς η καταπόνηση «κόστιζε» 0,15 δλ. ανά γύρο.
Αν και ο Hamilton είχε τερματίσει τους δύο προηγούμενους αγώνες στη 2η θέση, δεν είχε το ρυθμό να απειλήσει για τη νίκη σε καμία από αυτές τις δύο περιπτώσεις. Ωστόσο, στη φετινή σεζόν, όπου όλες οι ομάδες κινούνται σε ένα ανεξερεύνητο πεδίο αεροδυναμικά, οι αναβαθμίσεις είναι πολύ σημαντικές για τη διαμόρφωση της απόδοσης και φαίνεται ότι σε αυτό τον τομέα, η Ferrari έκανε πολύ καλή δουλειά αυτό το τριήμερο, έχοντας φέρει στη Βαρκελώνη μία καινούργια εμπρός αεροτομή, συνοδευόμενη από σημαντικές αλλαγές στο δάπεδο, το διαχύτη και το αμάξωμα που καλύπτει τα πλευρικά ψυγεία. Αυτό την έκανε ακόμα πιο δυνατή σε μία πίστα που ανταμείβει την καλή αεροδυναμική απόδοση και τη διαχείριση των ελαστικών.
Υπάρχει περίπτωση αυτό το boost απόδοσης της Ferrari να μη διαρκέσει πολύ; Είναι πιθανό, δεδομένου ότι κάποια στιγμή η Mercedes θα απαντήσει με δική της αναβάθμιση. Επίσης, όσες περισσότερες αναβαθμίσεις παρουσιάζει τώρα η Ferrari, τόσες λιγότερες θα μπορεί να φέρει προς το τέλος της σεζόν -λέει η λογική- δεδομένου του budget cap.
Ωστόσο, όλα αυτά θα μπορούσαν να ανατραπούν αν ισχύουν οι φήμες που θέλουν τη Ferrari να παρουσιάζει στον επόμενο αγώνα (το GP Αυστρίας) την πρώτη αναβάθμιση που εξασφάλισε για τη μονάδα ισχύος της με το σύστημα του ADUO – και φυσικά αυτή να καταφέρει να μειώσει τη διαφορά που χωρίζει τον ιταλικό υβριδικό V6 από αυτόν της Mercedes. Ο Lando Norris μάλιστα δήλωσε: «είμαστε τυχεροί που η Ferrari δεν έχει καλύτερο κινητήρα, διότι αν είχε, θα κυριαρχούσε». Πέραν της μονάδας ισχύος το υστέρημα στις ευθείες προέρχεται και από το γεγονός ότι στον αεροδυναμικό τομέα, η SF-26 παράγει υψηλότερες τιμές οπισθέλκουσας στις ευθείες.
Από άποψη σταθερότητας στην απόδοση, ο Hamilton, έπειτα από δύο δύσκολες διαδικασίες ελεύθερων δοκιμών και χωρίς να έχει οδηγήσει στο FP1, έφερε φαινομενικά από το «πουθενά», τον καλύτερο εαυτό του στις κατατακτήριες, αφότου ανασυντάχθηκε στο motorhome του. Ωστόσο, ο Lewis των τελευταίων τριών αγώνων θυμίζει τον παλιό καλό εαυτό του, παρότι -στα 41 του- έγινε ο γηραιότερος νικητής Grand Prix από το 1970 και τον Αυστραλό Jack Brabham. Είχε μάλιστα σκεφτεί ότι «ίσως είναι αλήθεια πως όταν φτάνεις σε μία συγκεκριμένη ηλικία το χάνεις. Αλλά απέδειξα ότι αυτό δεν ισχύει». Υπήρξαν όμως στιγμές πέρυσι που τα αρνητικά σχόλια εναντίον του τον επηρέασαν.
Διάφορες από τις απαιτήσεις του εισακούστηκαν στη Ferrari και στη μετά ground effect εποχή, που του επιτρέπει να «χορεύει» περισσότερο με ένα πιο ασταθές πίσω μέρος στην είσοδο των στροφών, έκαναν το μονοθέσιο να ταιριάζει πολύ περισσότερο στις απαιτήσεις του από το περυσινό.
Ο Hamilton τόνισε το ρόλο που διαδραμάτισε ο Frederic Vasseur ώστε να γίνουν αυτές οι αλλαγές: «Η άφιξή μου προκάλεσε μεγάλο σοκ στο σύστημα. Αν δω κάτι που δεν θεωρώ σωστό, θα πιέσω πολύ σκληρά. Δεν είναι εύκολο να το δέχεσαι αυτό όταν ταυτόχρονα πρέπει να διαχειρίζεσαι έναν ολόκληρο οργανισμό και μια κουλτούρα που έχει διαμορφωθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Έπρεπε πραγματικά να ζητήσω κάποιες από τις αλλαγές. Και εκείνος τις έκανε δυνατές. Χωρίς αυτές τις αλλαγές αυτό δεν θα είχε συμβεί».
Εξοπλισμένος με τους δίσκους φρένων της Carbon Industrie (τους οποίους χρησιμοποιούσε από το 2007 έως το 2023) από το GP Ιαπωνίας να του προσφέρουν ένα πιο έντονο «δάγκωμα» στην αρχική φάση πέδησης, καθώς και έναν μηχανολόγο αγώνων που εμπιστεύεται και με τον οποίο μπορεί να συνεννοηθεί, στο πρόσωπο του Carlo Santi, ο Hamilton έχει σβήσει τη μνήμη του περυσινού κακού εαυτού του, που για πρώτη φορά δεν είχε καταφέρει να ανέβει στο βάθρο κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης σεζόν.
Παράλληλα, έχει αφήσει τον team-mate του, Charles Leclerc, στην πιο δυσχερή ίσως θέση που έχει βρεθεί στην καριέρα του. Παρά την πρόσφατη ανανέωση του συμβολαίου του Μονεγάσκου, το γεγονός παραμένει ότι έχει προκαλέσει τρία ατυχήματα μέσα σε 7 ημέρες στα δύο τελευταία αγωνιστικά Σαββατοκύριακα. Ο Leclerc θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει βρεθεί και αυτός πολύ ψηλά στο GP Βαρκελώνης, αν δεν είχε κάνει ένα αρκετά χαζό λάθος στις κατατακτήριες δοκιμές. Αντ’ αυτού, φέτος απογοητεύει, όπως συμβαίνει και τον Russell.
Θα μπορούσε αυτό να είναι το όπλο του Hamilton για μία πιθανή διεκδίκηση του τίτλου; Το γεγονός ότι οι βασικοί αντίπαλοί του βρίσκονται σε κακές σεζόν μέχρι στιγμής. Θα μπορούσε. Άλλωστε και ο επικεφαλής της βαθμολογίας, ο 19χρονος Andrea Kimi Antonelli, ακόμα και όταν κατακτά τη νίκη, δεν αποφεύγει απαραίτητα τα λάθη, κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, ο Ιταλός δεν κατάφερε να βρει το ρυθμό του στις κατατακτήριες δοκιμές, οι οποίες απαιτούσαν απόλυτη ακρίβεια, για να αποτραπεί οποιαδήποτε πλαγιολίσθηση (έλα όμως που εκεί «ζει» το επιθετικό οδηγικό στυλ του Antonelli), η οποία οδηγούσε κατευθείαν στην υπερθέρμανση των ελαστικών.
Ναι, η Ferrari κατάφερε να σπάσει την παντοδυναμία της Mercedes στη φετινή σεζόν, απροσδόκητα θα λέγαμε στη Βαρκελώνη. Μπορεί να διατηρήσει αυτό το υψηλό επίπεδο απόδοσης καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, κάτι που απαιτεί βασική προϋπόθεση για να έχει οποιαδήποτε ελπίδα ο Hamilton να διεκδικήσει τον φετινό τίτλο; Αυτό μένει να διαπιστωθεί και δεδομένου του ιστορικού της ιταλικής ομάδας, δεν μοιάζει με τόσο σίγουρο στοίχημα όσο αυτό της Mercedes, η οποία δεν κατάφερε να επιδείξει τις πλήρης δυνατότητές της στη Βαρκελώνη, καθώς την εμπόδιζε ο… Russell, ο οποίος επίσης έχει εκτεθεί με την απόδοσή του φέτος.
Επίσης, βλέπουμε ότι η Mercedes αντιμετωπίζει προβλήματα αξιοπιστίας αρκετά συχνά, δεδομένων των δύο εγκαταλείψεων στους τρεις τελευταίους αγώνες, από ό,τι φαίνεται από την ίδια αιτία, την μπαταρία του υβριδικού συστήματος. Παράλληλα, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι και η Ferrari είχε το πρώτο της πρόβλημα αξιοπιστίας στη Βαρκελώνη, με πρόβλημα στα υδραυλικά. Οπότε, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί από την εξίσωση και αυτή η συνιστώσα.
Οι συνθήκες της Βαρκελώνης ήταν αρκετά ιδιαίτερες. Παρότι μπορεί να τις συναντήσουμε ξανά, οι απαιτήσεις της πίστας του Red Bull Ring όπου θα μεταβεί η Formula 1 τη μεθεπόμενη εβδομάδα είναι εντελώς διαφορετικές και υπάρχουν αρκετές ευθείες εκεί, στις οποίες η Ferrari δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά. Αλλά η πίστα στα βουνά του Spielberg για κάποιο λόγο πάντα της πήγαινε, οπότε δεν είναι αδύνατο να τη δούμε και εκεί ανταγωνιστική.
Υπάρχει περίπτωση να μην έχουμε δει ακόμα το ζενίθ της φετινής σεζόν του Hamilton με τη Ferrari, που έχοντας προσπεράσει τον Russell στη βαθμολογία στο Μονακό, μείωσε τη διαφορά που τον χωρίζει από τον επικεφαλής της βαθμολογίας Antonelli στους 41 βαθμούς και αύξησε τη διαφορά του από τον Russell. Βρισκόμαστε πολύ νωρίς στη φετινή σεζόν και αυτές οι διαφορές δεν σημαίνουν τίποτα ακόμα.
