Κάθε κυριαρχία κάποτε τελειώνει. Για την Porsche στο Le Mans, χρειάστηκαν ένας Σκωτσέζος (ο Tom Walkinshaw), η Jaguar και τρία χρόνια προετοιμασίας. Η νίκη της Tom Walkinshaw Racing (TWR) απέναντι στην Porsche το 1988 στις 24 Ώρες του Le Mans αποτελεί κομβικό κεφάλαιο στην ιστορία των αγώνων αντοχής. Για να φανεί το μέγεθος του επιτεύγματος, αρκεί να θυμηθεί κανείς το εμπόδιο που είχε μπροστά του ο Walkinshaw: την κυριαρχία της Porsche και της 962.
Όταν η κατηγορία Group C έκανε την εμφάνισή της το 1982, η Porsche απάντησε με την 956. Ήταν το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο της εταιρείας με monocoque πλαίσιο και αεροδυναμική ground effect. Ετοιμάστηκε λίγες μόλις εβδομάδες πριν από τον αγώνα των 6 Ωρών του Silverstone, τον Μάιο του 1982, όπου νίκησε στο ντεμπούτο της. Στη δεύτερη εμφάνισή της κατέκτησε τη νίκη στις 24 Ώρες του Le Mans, καταλαμβάνοντας και τις τρεις θέσεις του βάθρου. Η διάδοχός της, η 962, συνέχισε το σερί, κερδίζοντας κάθε διοργάνωση του θρυλικού γαλλικού αγώνα έως το 1987.
Για να νικήσει κανείς στο Le Mans, έπρεπε να κερδίσει την Porsche. Κανείς δεν το είχε καταφέρει από τότε που ο Jean Rondeau είχε επικρατήσει με ένα αυτοκίνητο δικής του κατασκευής το 1980. Αυτό, όμως, δεν απέτρεψε τον Tom Walkinshaw να προσπαθήσει. Αφού ίδρυσε τη δική του ομάδα και καθιερώθηκε στους αγώνες αυτοκινήτων τουρισμού, έθεσε ως μοναδικό στόχο την κατάκτηση της νίκης στις 24 Ώρες του Le Mans. Ήθελε να δημιουργήσει μια ισχυρή αγωνιστική ομάδα και να αφήσει το αποτύπωμά του στον κορυφαίο αγώνα αντοχής της Ευρώπης.
- Ώρα για το νέο σου αυτοκίνητο, με 4 αμιγώς ηλεκτρικά επιβατικά μοντέλα σε τιμές που ξεκινούν από 17.900 ευρώ!
- Toyota C-HR+: Αθήνα – Πάτρα με την τετρακίνητη ηλεκτρική εκδοχή των 343 ίππων (video)
- Ηλεκτρικό hatchback 218 ίππων, μπαταρία 67,1 kWh και τιμή από 24.290 ευρώ
- Πώς είναι να ζεις καθημερινά με το νέο Chery TIGGO 7 HEV; (video)
- Αφιέρωμα «City Mode: ON»: Επιστροφή στην πόλη!
Ο Walkinshaw είχε ήδη διακριθεί με την Jaguar στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (ETC). Η XJ-S σημείωσε τέσσερις νίκες στην πρώτη της σεζόν, το 1982. Το 1983 ακολούθησαν άλλες πέντε νίκες και το 1984 ακόμη επτά. Την ίδια χρονιά, ο Walkinshaw κατέκτησε τον τίτλο του ETC οδηγώντας μία XJ-S με κινητήρα V12. Με επιτυχίες τόσο ως οδηγός όσο και ως επικεφαλής της δικής του ομάδας, είχε πλέον έναν προφανή επόμενο στόχο.
Η τελευταία νίκη της Jaguar στο Le Mans ήταν το 1957, όταν η D-Type κυριάρχησε και χάρισε στη μάρκα την πέμπτη νίκη της μέσα σε επτά χρόνια. Τρεις δεκαετίες χωρίς νίκη ήταν μεγάλο διάστημα για έναν κατασκευαστή που θεωρούσε το Circuit de la Sarthe δεύτερο σπίτι του. Ο Walkinshaw είπε στη διοίκηση της Jaguar πως θα χρειάζονταν τρία χρόνια για να αλλάξει αυτό. Η ομάδα του δεν είχε εντυπωσιακή εικόνα. Λειτουργούσε με πειθαρχία και έδινε έμφαση σε ό,τι μετρά περισσότερο στους αγώνες αντοχής: να φτάνουν τα αυτοκίνητα στον τερματισμό.
Το 1987, η TWR Jaguar και η XJR-8 με 7λιτρο V12 κινητήρα κυριάρχησαν. Η Jaguar κατέκτησε τη νίκη σε 8 από τους 10 αγώνες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Σπορ Πρωτότυπων. Ο Βραζιλιάνος Raul Boesel κατέκτησε τον τίτλο οδηγών, ενώ οι Jan Lammers, John Watson και Eddie Cheever κατέλαβαν τις επόμενες τρεις θέσεις. Η Porsche είχε ηττηθεί καθαρά στο Πρωτάθλημα, αλλά στο Le Mans συνεχιζόταν το σερί της.
Το 1988, ο Walkinshaw επέστρεψε με πέντε XJR-9LM, δηλαδή εκδόσεις χαμηλής αεροδυναμικής αντίστασης της αναβαθμισμένης XJR-9, σχεδιασμένες για πολύ υψηλές ταχύτητες στην ευθεία της Mulsanne. Ωστόσο, τα πέντε αυτοκίνητα απορρίφθηκαν αρχικά στον τεχνικό έλεγχο, καθώς οι πίσω αεροτομές τους είχαν τοποθετηθεί παράνομα. Η Jaguar διόρθωσε εύκολα το πρόβλημα.
Στις κατατακτήριες δοκιμές, η Porsche έστειλε προειδοποιητικό μήνυμα: ο Hans-Joachim Stuck σημείωσε έναν εντυπωσιακό χρόνο και έφερε τα Porsche στις τρεις πρώτες θέσεις της εκκίνησης. Στον αγώνα, όμως, η Jaguar πέρασε στην αντεπίθεση. Ο Ολλανδός Jan Lammers πήρε την πρωτοπορία στα πρώτα στάδια και έδειξε πως η Jaguar μπορούσε να είναι ταχύτερη σε ρυθμό αγώνα.
Στα μισά του αγώνα, η μάχη είχε περιοριστεί σε δύο αυτοκίνητα. Από τη μία πλευρά ήταν η Jaguar #2, με τους Lammers, Johnny Dumfries -team-mate του Ayrton Senna στη Lotus στη Formula 1 την προηγούμενη χρονιά- και Andy Wallace, πρωτοεμφανιζόμενο στο Le Mans και πρόσφατα απόφοιτο του Βρετανικού Πρωταθλήματος Formula 3. Απέναντί τους βρισκόταν η Porsche #17 των Derek Bell, Klaus Ludwig και Hans-Joachim Stuck, τριών οδηγών με συνολικά 10 νίκες στο Le Mans μεταξύ τους. Η δεύτερη Jaguar, με τους Martin Brundle και John Nielsen, είχε ήδη εγκαταλείψει.
Η μάχη παρέμεινε αγωνιώδης. Νωρίς το πρωί της Κυριακής, ένα πουλί χτύπησε στο παρμπρίζ της Jaguar και η αντικατάστασή του κόστισε την πρωτοπορία. Στη συνέχεια, η Porsche έχασε χρόνο όταν ο Ludwig δεν μπήκε εγκαίρως στα pits και αργότερα χρειάστηκε να επιστρέψει με πολύ χαμηλή ταχύτητα για ανεφοδιασμό. Η καθυστέρηση έφτασε περίπου τα έξι λεπτά.
Οι επιδόσεις του Lammers στα πρώτα στάδια είχαν δώσει στην Jaguar ισχυρή θέση μέσα στη νύχτα, όμως η διαφορά σπάνια ξεπερνούσε τον έναν γύρο και κάποιες φορές περιοριζόταν σε λίγα δευτερόλεπτα. Η απειρία του Wallace δυσκόλεψε επίσης την προσπάθεια, καθώς αντιμετώπιζε τις απαιτήσεις του Le Mans. Τελικά, ο Lammers οδήγησε για 13 από τις 24 ώρες, έχοντας εκκινήσει τον αγώνα και οδηγώντας και στον τερματισμό.
Εισερχόμενη στην τελευταία ώρα, η Jaguar είχε αποκτήσει προβάδισμα ενός γύρου. Τότε ακούστηκε ένας μεταλλικός κρότος. Με 40 λεπτά να απομένουν, ο Lammers ένιωσε πως το κιβώτιο ταχυτήτων παρέδιδε το πνεύμα. Ο team-mate του, Raul Boesel, τον είχε προειδοποιήσει για τη δική του εγκατάλειψη λόγω βλάβης στο κιβώτιο. Ο Lammers αναγνώρισε τους κραδασμούς και κατάλαβε τι σήμαιναν. Με σχεδόν 385 χλμ./ώρα στην ευθεία της Mulsanne, κατέβασε σε 4η σχέση και αποφάσισε να μην αγγίξει ξανά τον επιλογέα.
Στα pits της TWR άρχισαν να συγκεντρώνονται οι επικεφαλής της Jaguar. Στο τελευταίο pit stop, ο Lammers παρέμεινε στο αυτοκίνητο και δεν ήθελε να το εμπιστευτεί σε κανέναν άλλον. Πίσω του, ο Ludwig πλησίαζε με την Porsche και μείωσε τη διαφορά σε λιγότερο από ένα λεπτό. Δεν γνώριζε, βέβαια, πως η Jaguar μπροστά του είχε πλέον μόνο μία ταχύτητα στο κιβώτιο.
Ο Lammers, όμως, είχε κάνει αρκετά. Έπειτα από 394 γύρους και περισσότερα από 5.300 χιλιόμετρα, η Jaguar #2 πέρασε τη γραμμή τερματισμού με διαφορά 2 λεπτά και 36,85 δευτερόλεπτα από την Porsche. Η TWR οργάνωσε τερματισμό σε σχηματισμό με τα τρία αυτοκίνητά της που είχαν απομείνει στον αγώνα, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής για τους αγώνες αντοχής και τις 24 Ώρες του Le Mans. Το σερί της Porsche έλαβε τέλος και η πάλαι ποτέ κυρίαρχη 962 έπαψε να αποτελεί το σημείο αναφοράς.
