Με αφορμή το Monza FuoriGP 2026 και παράλληλα με το Grand Prix της Formula 1, η Scuderia Sant Ambroeus και το Bruce Garage παρουσιάζουν την έκθεση «100 Anni di Corse & Stile», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 3 έως τις 6 Σεπτεμβρίου. Η έκθεση φιλοξενείται σε ειδικά διαμορφωμένο περίπτερο 250 τετραγωνικών μέτρων στην Piazza Trento e Trieste, στην καρδιά της Monza, και αφηγείται μέσα από εμβληματικά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες έναν ολόκληρο αιώνα ιστορίας των αγώνων, της αυτοκίνησης και του design.
Το χρονολογικό ταξίδι στους τέσσερις τροχούς ξεκινά από το 1900, με το Renault Type C 3,5 Hp Voiturette, εξοπλισμένο με μονοκύλινδρο κινητήρα 498 κ. εκ. και ισχύ 3,5 ίππων. Πρόκειται για το αγωνιστικό αυτοκίνητο με το οποίο οι αδελφοί Louis και Marcel Renault κυριάρχησαν στις διοργανώσεις της εποχής, συμβάλλοντας στη δημιουργία του μύθου της γαλλικής μάρκας μετά τον αγώνα Παρίσι-Τουλούζ-Παρίσι. Από το 1910 έρχεται η De Dion Bouton Type DH 8HP, με 4κύλινδρο κινητήρα 1.486 κ. εκ., ισχύ 8 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 55 χλμ./ώρα, ένα πρωτοποριακό δείγμα των μηχανολογικών προτεραιοτήτων της εποχής.
- Citroen e-C3 Urban: Προσιτή ηλεκτροκίνηση, από 17.900 ευρώ
- Zeekr 7GT: Πρακτικό shooting brake με επιδόσεις supercar και αυτονομία έως 655 χιλιόμετρα
- Skoda Elroq: Nέα εποχή ηλεκτροκίνησης, με αυτονομία έως 717 χιλιόμετρα
- Nissan Micra: Για πρώτη φορά αποκλειστικά ηλεκτρικό με έως 416 χλμ. αυτονομίας
- MINI Aceman: Ηλεκτρικές επιδόσεις και χαρακτήρας MINI με έως 218 ίππους
Η δεκαετία του 1920 εκπροσωπείται από το Detroit Electric Model 95, με ηλεκτροκινητήρα Roth Bros., μέγιστη ταχύτητα 30-40 χλμ./ώρα και αυτονομία περίπου 130 χιλιομέτρων. Η ηλεκτρική τεχνολογία δεν αποτελεί, επομένως, αποκλειστικά σύγχρονη υπόθεση, καθώς ήδη τότε η συγκεκριμένη λύση θεωρούνταν αξιόπιστη και απαλλαγμένη από την ανάγκη χρήσης μανιβέλας, με αποτέλεσμα να επιλέγεται κυρίως από γυναίκες και γιατρούς.
Στη δεκαετία του 1930 η Alfa Romeo 6C 1750 GS Zagato, με 6κύλινδρο κινητήρα 1.752 κ. εκ., 85 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 170 χλμ./ώρα, μεταφέρει την έκθεση στην πιο συναρπαστική πλευρά των αγώνων. Το συγκεκριμένο μοντέλο πρωταγωνίστησε το 1930 στη θρυλική μονομαχία στο Mille Miglia ανάμεσα στους Tazio Nuvolari και Achille Varzi, η οποία κρίθηκε τα ξημερώματα κοντά στη Verona, όταν -o θρύλος λέει…- o Mantovano Volante προσπέρασε τον αντίπαλό του με σβηστά φώτα, αν και μάλλον πρόκειται περί μυθοπλασίας, η οποία όμως έχει παραμείνει ως πραγματική ιστορία.
Η δεκαετία του 1940 χαρακτηρίζεται από την Alfa Romeo 6C 2500 SS Cabriolet, με 6κύλινδρο κινητήρα 2.443 κ. εκ., ισχύ 105 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 170 χλμ./ώρα. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα χειροποίητης κομψότητας και της αναγέννησης της αυτοκίνησης, με τη δημιουργία της να συνδέεται με κορυφαίους Ιταλούς carrozzieri (κατασκευαστές αμαξωμάτων) της εποχής, όπως ο Pinin Farina.
Στα αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1950 ξεχωρίζει η Osca Maserati 187 S, με 4κύλινδρο κινητήρα 748,75 κ. εκ., απόδοση 70 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 190 χλμ./ώρα. Το σπορ αυτό κόσμημα της εταιρείας από τη Modena συνδέεται και με επιτυχίες οδηγών της Scuderia Sant Ambroeus, όπως οι Corrado Manfredini και Edoardo Lualdi Gabardi.
Η περιήγηση συνεχίζεται στη δεκαετία του 1960 με τη Fiat Abarth OT 1300 Periscopio, μοντέλο του 1960 με κινητήρα 1.298 κ. εκ., απόδοση 147 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 245 χλμ./ώρα. Το ευέλικτο coupe κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο στην κατηγορία του.
Στη δεκαετία του 1970 πρωταγωνιστεί η De Tomaso Pantera Gr.4, με κινητήρα Ford Cleveland V8 5.700 κ. εκ., ισχύ 450 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 300 χλμ./ώρα. Ως επίσημο αγωνιστικό αυτοκίνητο, χρησιμοποιήθηκε από τον Mario Casoni για την κατάκτηση του 1ου Giro Automobilistico d’Italia το 1973.
Η δεκαετία του 1980 εκπροσωπείται από τη Lancia Delta 8V Martini Safari, με υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα 1.995 κ. εκ., ισχύ 280 ίππους, κιβώτιο έξι σχέσεων και μέγιστη ταχύτητα 208 χλμ./ώρα. Το αυτοκίνητο είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον θρίαμβο των Miki Biasion και Tiziano Siviero στο Ράλλυ Σαφάρι του 1988. Η χρονολογική διαδρομή στους τέσσερις τροχούς φτάνει στη δεκαετία του 1990 με τη Ferrari FZ 93, ένα μοναδικό one-off που βασίστηκε στην Testarossa και διαθέτει V12 κινητήρα 4.900 κ. εκ., ισχύ 390 ίππων και αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα 315 χλμ./ώρα.
Ξεχωριστή θέση στην έκθεση έχει το μονοθέσιο πρωτότυπο DP17 του 2026, η «μασκότ» της διοργάνωσης. Πρόκειται για ένα αμιγώς ηλεκτρικό όχημα με ισχύ 35 kW και τέσσερις κινητήριους τροχούς, το οποίο σχεδιάστηκε και προετοιμάστηκε από το Dynamis PRC Reparto Corse του Politecnico di Milano για να συμμετάσχει σε διεθνείς πανεπιστημιακές διοργανώσεις με μονοθέσια με ακάλυπτους τροχούς.
Η παρουσία της Detroit Electric Model 95 του 1924 δίπλα στο DP17 δημιουργεί, μάλιστα, μια ιδιαίτερα συμβολική γέφυρα στο χρόνο. Δύο ηλεκτρικά αυτοκίνητα που απέχουν περισσότερο από έναν αιώνα συναντώνται στην ίδια πλατεία, αποτυπώνοντας την πορεία της ηλεκτροκίνησης από τις πρώτες εφαρμογές της στις αρχές του 20ού αιώνα έως τη σύγχρονη αγωνιστική τεχνολογία.
Η έκθεση δεν περιορίζεται, ωστόσο, στους τέσσερις τροχούς. Η ενότητα των μοτοσυκλετών παρουσιάζει την εξέλιξη της δίτροχης τεχνολογίας μέσα από δέκα κρίσιμες δεκαετίες, ξεκινώντας επίσης από το 1900. Η Wanderer 3 PS, με μονοκύλινδρο κινητήρα 454 κ. εκ., ισχύ 3 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 50 χλμ./ώρα, προέρχεται από το MIMAS Museo Internazionale Auto e Moto Storiche της Imola. Ξεχωρίζει για το ταμπούρο πίσω, τις βαλβίδες που ελέγχονται από το σύστημα κίνησης και το ελαφρύ κράμα στο κάρτερ αντί για χυτοσίδηρο.
Η δεκαετία του 1910 εκπροσωπείται από τη βρετανική Douglas 350 Type 2 ¾ HP του 1916, η οποία κατασκευαζόταν στο Bristol. Διαθέτει 2κύλινδρο boxer κινητήρα 349 κ. εκ., κιβώτιο 2 σχέσεων και αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα 80 χλμ./ώρα, ενώ συνδέθηκε με σημαντικές επιδόσεις στους αγώνες Junior TT.
Στη δεκαετία του 1920 ξεχωρίζει η Indian 500 Scout, με V2 κινητήρα 596 κ. εκ., κιβώτιο 3 σχέσεων και μέγιστη ταχύτητα περίπου 100 χλμ./ώρα. Το μοντέλο έγινε θρυλικό χάρη στον Νεοζηλανδό Burt Munro, ο οποίος με μια βελτιωμένη έκδοση 950 κ. εκ. ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1967 σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία του με ταχύτητα 295,5 χλμ./ώρα.
Η Moto Guzzi Sport 15 2VT δεσπόζει στη δεκαετία του 1930. Με μονοκύλινδρο κινητήρα 498 κ. εκ., 13,2 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 100 χλμ./ώρα, αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην αγορά πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ άλλων χάρη στην υιοθέτηση του ρεζερβουάρ τύπου «sottocanna», το οποίο τοποθετούνταν πάνω από τους σωλήνες του πλαισίου.
Η δεκαετία του 1940 είναι αφιερωμένη στη Vespa 125 V13T «Faro Basso Bacchetta», με δίχρονο μονοκύλινδρο κινητήρα 125 κ. εκ., ισχύ 4 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 70 χλμ./ώρα. Το συγκεκριμένο μοντέλο συνδέεται με το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του πρωτοτύπου MP6, που σχεδίασε ο Corradino D’Ascanio το 1946 για τον Enrico Piaggio, και αποτελεί ένα από τα κατεξοχήν σύμβολα της ιταλικής «dolce vita», η οποία φέτος συμπληρώνει 80 χρόνια.
Στη δεκαετία του 1950 η έκθεση παρουσιάζει δύο ιδιαίτερα σημαντικές μοτοσυκλέτες. Η πρώτη είναι η Ducati Cucciolo Racing με κινητήρα από το αγωνιστικό τμήμα, χωρητικότητας 48 κ. εκ., ισχύος 2,5 ίππων και με μέγιστη ταχύτητα 75 χλμ./ώρα. Συνδέεται με την πρώτη απόλυτη νίκη της Ducati, με τον Mario Recchia στο GP Viareggio το 1947, αλλά και με τα 37 παγκόσμια ρεκόρ που καταρρίφθηκαν στη Monza το 1950 και το 1951 από τους Ugo Tamarozzi και Glauco Zitelli.
Δίπλα της βρίσκεται η σπάνια Gilera 350 4C, με 4κύλινδρο κινητήρα 349 κ. εκ., ισχύ 50 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 220 χλμ./ώρα. Η Gilera κυριάρχησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα από το 1950 έως το 1957 και συνδέθηκε με τη νίκη στη Monza το 1957 με τον Libero Liberati. Το έκθεμα θεωρείται το μοναδικό αυθεντικό σωζόμενο αντίτυπο που διαθέτει τη χαρακτηριστική «καμπάνα» του φέρινγκ.
Η δεκαετία του 1960 μεταφέρει το ενδιαφέρον στα off-road μοντέλα, με την BSA Victor 441 Enduro, η οποία διαθέτει μονοκύλινδρο κινητήρα 441 κ. εκ. και ισχύ 32 ίππων. Προέρχεται από τη μοτοσυκλέτα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross το 1964 και το 1965 με τον Jeff Smith.
Στα χρόνια του 1970 η Harley-Davidson XRTT 750 φέρνει στο προσκήνιο την αγωνιστική αμερικανική σχολή. Με V2 κινητήρα 748 κ. εκ., ισχύ 100 ίππων και μέγιστη ταχύτητα 250 χλμ./ώρα, χρησιμοποιήθηκε από τον Renzo Pasolini σε αγώνες αντοχής και κατέκτησε τη νίκη στα 200 Miglia di Imola το 1973, μπροστά σε περισσότερους από 200.000 θεατές, επικρατώντας μεταξύ άλλων των Giacomo Agostini και Barry Sheene.
Στη δεκαετία του 1980 παρουσιάζεται η BMW R80 G/S Parigi-Dakar, με δικύλινδρο boxer κινητήρα 798 κ. εκ., 52 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 168 χλμ./ώρα. Η μοτοσυκλέτα δημιουργήθηκε για να τιμήσει τις τέσσερις νίκες της βαυαρικής εταιρείας στα αφρικανικά ράλλυ και φέρει στο ρεζερβουάρ την υπογραφή του Βέλγου πρωταθλητή Gaston Rahier.
Η διαδρομή των μοτοσυκλετών ολοκληρώνεται στη δεκαετία του 1990 με τη Suzuki GSX-R 750, εξοπλισμένη με τετρακύλινδρο κινητήρα 748 κ. εκ., με απόδοση 112 ίππους και μέγιστη ταχύτητα 248 χλμ./ώρα. Θεωρείται η πρώτη πραγματική supersport μοτοσυκλέτα της ιαπωνικής εταιρείας και συνδέεται με τις αγωνιστικές επιτυχίες κορυφαίων αναβατών, μεταξύ των οποίων ο Kevin Schwantz.
