Ο Sandro Munari έγινε γνωστός με το προσωνύμιο «Il Drago» (ο δράκος), γιατί… έφτυνε φλόγες, τόσο λεκτικά, όσο και πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου ράλλυ, συνήθως της Lancia Stratos. Έγινε συνώνυμος με την άνοδο της Lancia στην κορυφή του κόσμου των ράλλυ, καθώς διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην καθιέρωση της ιταλικής μάρκας ως μια από τις κορυφαίες δυνάμεις στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Lancia Stratos HF, ένα αυτοκίνητο του οποίου την εξέλιξη βοήθησε ο ίδιος και με το οποίο κατέκτησε πολλές από τις πιο περίφημες νίκες του. Αφού ο διευθυντής του αγωνιστικού τμήματος της Lancia, Cesare Fiorio, είδε το φανταστικό και απίθανο πρωτότυπο Stratos του Bertone στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Τορίνο το 1970, αποφάσισε να το μετατρέψει σε αυτοκίνητο ράλλυ.
Ο Munari είχε ήδη κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλλυ το 1973 και βρισκόταν στο δρόμο προς τη δόξα, οπότε ο Fiorio, ο θρυλικός πολυπρωταθλητής ράλλυ και αγώνων αντοχής ο ίδιος, προσέλαβε τον Sandro ως αποκλειστικό δοκιμαστή του αυτοκινήτου.
Ο Munari έγινε μέλος μιας μικρής ομάδας ανδρών, στην οποία περιλαμβάνονταν ο Fiorio και ο Nuccio Bertone, που δημιούργησαν το αυτοκίνητο που κέρδισε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ράλλυ Κατασκευαστών (1974, 1975 και 1976) και 18 νίκες σε αγώνες που προσμετρούσαν στο WRC. O Ιταλός οδηγός κατέκτησε την πρώτη νίκη της Stratos στο WRC το 1974 στο Ράλλυ Σανρέμο.
Ο Munari ήταν ο πρώτος οδηγός που κατάφερε να κατάφερε να κατακτήσει τέσσερις νίκες στο θρυλικό Ράλλυ Μόντε Κάρλο, συμπεριλαμβανομένων τριών συνεχόμενων θριάμβων από το 1975 έως το 1977, επικρατώντας των παντοδύναμων τότε Alpine, ένα ρεκόρ που υπογράμμισε την κυριαρχία του σε ένα από τα πιο διάσημα γεγονότα του αθλήματος. Το 1977 έγινε ο πρώτος Ιταλός που εξασφάλισε το Κύπελλο της FIA για Οδηγούς Ράλλυ, τον πρόδρομο του σημερινού τίτλου οδηγών του WRC.
Στην Ιταλία, ο Munari έγινε ο πρώτος mainstream σταρ των ράλλυ, αναβαθμίζοντας το προφίλ του αθλήματος κατά τη χρυσή εποχή του ανταγωνισμού μεταξύ των κατασκευαστών. Η συνεργασία του με τη Lancia παραμένει μία από τις πιο διάσημες στην ιστορία του WRC.
Η επιτυχία του δεν περιορίστηκε στο Μόντε Κάρλο. Ο Munari είχε ήδη αφήσει το στίγμα του πριν από την ίδρυση του WRC, κερδίζοντας το Γύρο της Κορσικής του 1967 και το Ράλλυ Μόντε Κάρλο του 1972 με μία Lancia Fulvia. Την ίδια χρονιά απέδειξε το πολύπλευρο ταλέντο του του κατακτώντας τη νίκη στο Targa Florio.
Γεννημένος το 1940 στο Cavarzere, μια μικρή πόλη στην περιοχή Veneto της Ιταλίας, ο Munari ξεκίνησε την καριέρα του στα ράλλυ το 1964 ως συνοδηγός. Σύντομα θέλησε να βρεθεί εκείνος πίσω από το τιμόνι.
Κατά τη διάρκεια της διακεκριμένης καριέρας του στα ράλλυ, ο Munari, έχοντας ξεκινήσει να αγωνίζεται το 1965, κατέκτησε δύο τίτλους στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Ράλλυ, το 1967 και το 1969 με μία Lancia Fulvia 1.3 HF. Σε αυτούς προσέθεσε το 1973 και τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ το 1973, οδηγώντας και πάλι μία Fulvia, αλλά αυτή τη φορά με τον αναβαθμισμένο κινητήρα 1,6 λίτρων.
Ο Enzo Ferrari ζήτησε από τη Lancia να του δανείσει τον Munari για να συνεργαστεί με τον Arturo Merzario και να οδηγήσει τη μοναδική Ferrari στο Targa Florio του 1972, μία 3λιτρη 312 P, που απέδιδε 400 ίππους. Η Ferrari δανείστηκε ακόμη και τον Cesare Fiorio για να διευθύνει την προσπάθειά της στους ορεινούς δρόμους της Σικελίας.
Ο Munari έκανε κάποιες σύντομες δοκιμές στην ιδιόκτητη πίστα της Ferrari στο Fiorano, πριν ταξιδέψει στη Σικελία με τον Merzario για να προπονηθεί στη διαδρομή του Targa Florio με ένα αυτοκίνητο δρόμου Dino, αρκετές εβδομάδες πριν από την ημέρα του αγώνα, τον οποίο τελικά κατάφεραν να κερδίσουν με διαφορά 17 δλ.
Το 1973 του είχε προσφερθεί η ευκαιρία να οδηγήσει ένα μονοθέσιο της Formula 1 στο GP Νότιας Αφρικής, αλλά προτίμησε να συνεχίσει την καριέρα του στα ράλλυ, την πειθαρχία στην οποία παρέμεινε αφοσιωμένος καθ’ όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής του καριέρας.
Στο WRC, o Munari συμμετείχε συνολικά σε 36 αγώνες από το 1973 έως το 1984 και ανέβηκε 14 φορές στο βάθρο, τις μισές εκ των οποίων στο υψηλότερο σκαλί, πάντα με τη Stratos. Το 1978 πέρασε στην ομάδα της Fiat και αγωνίστηκε με το 131 Abarth για τη σεζόν εκείνη. Ωστόσο, εκείνη την εποχή η καριέρα του Munari είχε αρχίσει να φθίνει.
Παρότι συνέχισε για άλλα πέντε χρόνια με διάφορα αυτοκίνητα, όπως Dodge Ramcharger, Porsche 911 SC, Alfa Romeo GTV6 και Toyota Celica Twincam Turbo, δεν είχε μεγάλη επιτυχία. Οι τελευταίες του εμφανίσεις στο WRC ήταν στο Ράλλυ Σαφάρι, στο οποίο συμμετείχε από το 1981 έως το 1984, αλλά εγκατέλειψε κάθε φορά.
Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες υψηλού επιπέδου, ο Munari έγινε διευθυντής δημοσίων σχέσεων της Lamborghini και παρέμεινε στενά συνδεδεμένος με το άθλημα, εμφανιζόμενος τακτικά σε ιστορικά ράλλυ και εορτασμούς επετείων, ιδιαίτερα σε αυτές που τιμούσαν τη Lancia Stratos. Επίσης, λειτούργησε τη σχολή οδήγησης Abarth Driving School-Sandro Munari στην πίστα του Bolocco στην Ιταλία.
