O Jacques Villeneuve, o μοναδικός Καναδός Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην ιστορία της Formula 1, πάντα έκανε τα πράγματα με το δικό του, διαφορετικό τρόπο. Αυτό ίσως να είχε τις ρίζες του στην παιδική του ηλικία. Ως γιος του πιο αγαπημένου ίσως οδηγού των tifosi στην ιστορία του σπορ, του θρυλικού Gilles Villeneuve, μεγάλωσε έως τα 11 χρόνια του ταξιδεύοντας μαζί με το «θίασο» της Formula 1, με μία ελεύθερη παιδική ηλικία σε τροχόσπιτα και φυσικά, μέσα στην ατμόσφαιρα των αγώνων.
Ωστόσο, το 1982 ο πατέρας του έχασε τη ζωή του σε ένα ατύχημα στο Zolder του Βελγίου. O ίδιος ανέφερε πρόσφατα: «Από τότε που ήμουν 5-6 χρονών, ήξερα ότι θα γινόμουν οδηγός αγώνων». Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του, εξέφρασε την επιθυμία να αγωνιστεί, αλλά η μητέρα του, Joann, του είπε ότι θα έπρεπε να φέρει καλούς βαθμούς στα μαθηματικά, το μάθημα που του άρεσε λιγότερο.
Ο Jacques, το έκανε και ξεκίνησε σχετικά αργά να αγωνίζεται στα καρτ σε ηλικία 14 ετών. Ο συνονόματος θείος του, που είχε επίσης φτάσει έως την F1, τον έγραψε στη διάσημη σχολή αγωνιστικής οδήγησης Jim Russell την επόμενη χρονιά, και στα 17 του αγωνίστηκε στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Τουρισμού.
Στη συνέχεια υπέγραψε τριετές συμβόλαιο για να αγωνιστεί στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Formula 3, όπου δυσκολεύτηκε στην αρχή και πήγε σε άλλη μία σχολή αγωνιστικής οδήγησης, του εξαιρετικού Henry Morrogh. Αν και βελτιώθηκε, δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει αγώνα στην Ιταλική F3. Το επίθετό του προσέλκυε σπόνσορες, αλλά του ασκούσε και πίεση να αποδώσει άμεσα.
To 1992 μετέβη στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Formula 3, όπου ολοκλήρωσε τη σεζόν στη 2η θέση της βαθμολογίας, με τρεις νίκες και το 1993 έκανε το βήμα στη Formula Atlantic στις ΗΠΑ, όπου κατέκτησε τον τίτλο του πρωτοεμφανιζόμενου της χρονιάς, για να κάνει το βήμα την επόμενη χρονιά στη μεγάλη κατηγορία μονοθεσίων του CART.
Πήρε και πάλι τον τίτλο του rookie της χρονιάς, εντυπωσιάζοντας με τον τερματισμό του στη 2η θέση του θρυλικού αγώνα 500 μιλίων της Ινδιανάπολης και την 3η θέση στη βαθμολογία του Πρωταθλήματος.
Την επόμενη χρονιά κατέκτησε τον τίτλο (και τη νίκη στην Ινδιανάπολη), έχοντας κάνει αρκετά για να πείσει τον Frank Williams να τον καλέσει στην ομάδα του -που διεκδικούσε τίτλους τότε στην F1- το 1996, αντικαθιστώντας τον David Coulthard, με τις ευλογίες του… τσάρου της F1 Bernie Ecclestone.
Ο Καναδός έκανε αρκετές δοκιμές προετοιμασίας για να εγκλιματιστεί στα μονοθέσια της F1 και η είσοδός του ήταν εντυπωσιακή, καθώς σημείωσε την pole position στο ντεμπούτο του, το Grand Prix Αυστραλίας, και θα νικούσε τον αγώνα, αν η Williams που οδηγούσε δεν παρουσίαζε διαρροή λαδιού. Τελικά, η πρώτη του νίκη ήρθε στον 4ο μόλις αγώνα του στην F1, στο Nurburgring.
Είχε αποδείξει ήδη την ταχύτητά του, αλλά επέδειξε επίσης σταθερότητα, εξυπνάδα και αποφασιστικότητα σε βαθμό κυνισμού. Αντιμετώπισε τον Michael Schumacher σαν άλλον ένα αντίπαλο και με ένα εκπληκτικό προσπέρασμα στην παρατεταμένη στροφή του Estoril στο GP Πορτογαλίας του 1996, απέδειξε και την τόλμη του. Τελικά, δεν κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο στην πρώτη του σεζόν στην F1.
Αυτός πήγε στον team-mate του, Damon Hill, τον οποίο όμως η Williams αποφάσισε να αντικαταστήσει για το 1997. Συνεπώς, ο Villeneuve, που είχε καταφέρει να «τραβήξει» τη μάχη μέχρι τον τελευταίο αγώνα, θα ήταν ο Νο. 1 οδηγός και θα τα «έβαζε» με τον Schumacher, στην πρώτη χρονιά που η Ferrari μπορούσε να διεκδικήσει τίτλο με τον Γερμανό.
Ο Villeneuve φρόντιζε στην προσέγγιση του κρίσιμου φινάλε στη Jerez που θα έκρινε τον τίτλο του 1997, να υπενθυμίζει ότι ο Schumacher είχε κατακτήσει το πρώτο του Πρωτάθλημα το 1994 προκαλώντας σύγκρουση με τον Hill. To ίδιο συνέβη και το 1997, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο, και ο Villeneuve χρίστηκε Πρωταθλητής στη 2η μόλις σεζόν του στην F1. Αυτό θα ήταν και το ζενίθ του.
Το 1999 πήγε στην ομάδα που ίδρυσε ο μάνατζέρ του, Craig Pollock, με την οικονομική υποστήριξη της British American Tobacco, ξεκινώντας από την ουρά του grid. H BAR άρχισε να βελτιώνεται σταδιακά και ο Villeneuve ανέβηκε στο βάθρο (δύο φορές) το 2001, αλλά θα ήταν η τελευταία φορά.
Στο τέλος εκείνης της χρονιάς απομακρύνθηκε και ο Pollock από την ομάδα και όταν το 2003 ο Jenson Button επισκίασε τον Villeneuve, είδε και αυτός την πόρτα της εξόδου, από την ομάδα, αλλά και την F1.
Επέστρεψε το 2004 αντικαθιστώντας τον Jarno Trulli στη Renault για τους τελευταίους αγώνες της χρονιάς και εξασφάλισε μία θέση στη Sauber για το 2005, αλλά η BMW (που είχε αγοράσει την ελβετική ομάδα), τον αντικατέστησε στο μέσο της σεζόν του 2006 με τον Robert Kubica.
