Της Πόπης Παπαμιχαήλ
Φτάνοντας στο Λουτράκι, τη φετινή έδρα του Ράλλυ Ακρόπολις, πέρα από την αρχική χαρά, που αυθόρμητα νοιώθεις μιας και ο εθνικός μας αγώνας είναι μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ, μέσα σε λίγα λεπτά αρχίζεις ασυναίσθητα να ψάχνεις μέρος της παλιάς αίγλης.
Ναι, ο αγώνας έφυγε δικαίως κατ’ εμέ από τη Λαμία τη φυσική του έδρα και κατέβηκε Νότια, όμως δεν είναι αυτό που δημιουργεί την αίσθηση μιας αίγλης που αγκομαχεί να διατηρηθεί. Δεν έχει να κάνει με την οργάνωση, που μέχρι στιγμής είναι άψογη, αλλά με την παράδοξη εικόνα. Από τη μια η αίσθηση της οικονομικής άνεσης που αποπνέουν τα μεγαθήρια των ομάδων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ Toyota και Hyundai και από την άλλη η πιο “μαζεμένη” Μ-Sport.
Οι διαφορές στις μεγάλες ομάδες ως εικόνα, όπως και οι διαφορές των πιο “μικρών” συμμετοχών διογκώνει την αίσθηση πως κάτι απροσδιόριστο συμβαίνει. Μια πάλη, ένας αγώνας σα να έχει πέσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ σε κινούμενη άμμο και προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια. Και άλλες φορές είχε πέσει σε παρόμοιες καταστάσεις ο θεσμός, όμως τότε ήταν πέραν του δέοντος εμφανές, πως υπήρχε φως στο τούνελ, που έδινε αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον του.
Πάντα υπήρχε μια άρρηκτη σχέση του Ράλλυ Ακρόπολις με τη γενική εικόνα του WRC. Όσο κι αν αυτή η ταύτιση ακούγεται παράδοξη, είναι πέρα για πέρα αληθινή. Σε όλη αυτή την εικόνα της πάλης να βγει προς τα έξω και να αναδειχθεί ξανά το WRC σε ένα από τα πιο δημοφιλή σπορ του πλανήτη έρχεται η άποψη του Malcolm Wilson, που έχει αφήσει την αγαπημένη του M-Sport έχει εγκατασταθεί στη FIA, για να ασχοληθεί με την αναγέννηση του WRC.
“Σίγουρα τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Νέα ταλέντα υπάρχουν και μάλιστα πολλά τα βλέπουμε στις μικρές κατηγορίες. Αυτό που χρειάζεται είναι να αναλάβει το σπορ ένας καλός promoter για να βρεθεί το σπορ στη θέση που του αξίζει”.
Promoter: λέξη μαγική για κάθε πρότζεκτ που αναζητά επιβεβαίωση και τη θέση του στο χώρο. Σύμφωνα με τον Wilson θα έχουμε νέο Promoter για το WRC μέχρι το τέλος Ιουλίου. Η αλήθεια είναι, πως κάνοντας μια βόλτα στο όμορφο service park που έχει στηθεί εξαιρετικά από την οργάνωση και με γεμάτο το μυαλό από τις ελπίδες από τα λόγια του Wilson για ένα καλύτερο μέλλον του θεσμού, αρχίζεις και βλέπεις διαφορετικά την όλη εικόνα. Ανακαλύπτεις τα σέρβις της Lancia και ανεπαίσθητα χαμογελάς.
Χρόνια ολόκληρα ακούγαμε για την ευλογημένη ώρα, που η μεγάλη κυρία των Ράλλυ θα επέστρεφε σπίτι της και να τώρα εδώ στο Λουτράκι βλέπουμε με μεγάλα γράμματα το γνωστό συνδεδεμένο με το Ράλλυ Ακρόπολις και τα ράλλυ ιταλικό όνομα. Οι Ιταλοί μηχανικοί και το σέρβις τους γέμισαν με φινέτσα το χώρο, δίνοντας ένα μικρό δείγμα της παλιάς ομορφιάς των αγώνων. Θα μου πείτε δικαίως, πως είναι δυνατόν να αναπολείς την παλιά εποχή, όταν ειδικά τα σέρβις ήταν ανοργάνωτα και οι μηχανικοί περίμεναν έξω από τις ειδικές διαδρομές στην άκρη του δημόσιου δρόμου τα ταλαιπωρημένα αυτοκίνητα για να τα επιδιορθώσουν;
Μα τα σέρβις στο δημόσιο δρόμο είχαν μια μαγεία, γιατί πάνω από όλα είχαν μια τίμια απλότητα. Είτε ήσουν το σέρβις της Lancia, είτε ήσουν ο Έλληνας αγωνιζόμενος, που είχες μετατρέψει το ιδιωτικό σου αυτοκίνητο σε αγωνιστικό και συμμετείχες στον αγώνα με δυο τρεις φίλους που σου άλλαζαν, όπως μπορούσαν και με ότι μπορούσαν λάστιχα, είχες ακριβώς τον ίδιο τρόπο δράσης να μη πω, πως υπήρχε μια άτυπη ισότητα και ένας αλληλοσεβασμός με τις μεγάλες ομάδες, που κυριαρχούσαν τότε στο WRC.
Το σέρβις στο Ράλλυ Ακρόπολις μου θύμισε έντονα τοπ μόντελ, που κάποτε όλοι ζητούσαν να το κάνουν εξώφυλλο ή να το δουν να περπατά στην πασαρέλα, ωραία μακιγιαρισμένο, αλλά ετών 75 πια. Αγκαζέ με την παλιά αίγλη του παλεύει να σταθεί αντάξιο ως απόγονος μιας δοξασμένης εποχής. Όχι δεν είναι ο αγώνας κακός ή πρόχειρος το αντίθετο, όπως είπα και πιο πάνω συμβαδίζει με το ίδιο το WRC σφιχταγκαλιασμένο στην παρακμή ή την αίγλη του. Το Ακρόπολις μάλιστα, ως παλιά δόξα και πυλώνας του πρωταθλήματος, δείχνει το δρόμο στο θεσμό με μια εξαιρετική φετινή διοργάνωση, που συνδυάζει τα πάντα.
Ναι, λείπει η Ακρόπολη, ο Ιερός Βράχος, ο αγώνας όμως έχει μέρος από τις σκληρές ακροπολικές ειδικές σε Φωκίδα και Φθιώτιδα με τον Παρνασσό και τον Ελικώνα παρόντες, ενώ το πιο όμορφο στοιχείο της Ελλάδας, η θάλασσα έρχεται να δέσει με τη ευλογημένη σκόνη των ειδικών. Ευφυέστατη η αναβίωση της ιδέας να περάσουν από την Πελοπόννησο στην Ιτέα με πλοίο πληρώματα και αυτοκίνητα, προσθέτοντας στον αγώνα αυτή την ιδιαίτερη, μοναδική, πινελιά, που μόνο στη χώρα μας μπορείς άνετα να εντάξεις στο σχεδιασμό ενός παγκοσμίου αγώνα ράλλυ. Ο συνδυασμός Στερεάς Ελλάδας με ολίγη Αττική και Πελοπόννησο δεμένα με το θαλασσινό στοιχείο κάνουν τον τέλειο αγώνα. Το Ράλλυ Ακρόπολις αυτή τη φορά κάνει την υπέρβαση, όπως το 2005 με την υπερειδική στο ΟΑΚΑ και δείχνει το δρόμο. Το WRC ακούει;
