F1: O Kimi Στο βιβλίο των ηρώων της Ιταλίας – αλλά και της Mercedes

Φαμπρίτσιο Λαζάκις

Τοπίο: Η θρυλική πίστα της Monza. Όλοι, μα όλοι οι κορυφαίοι οδηγοί στην ιστορία των αγώνων πίστας, από τους ήρωες της δεκαετίας του 1920, έως τους… πιτσιρικάδες των σημερινών ημερών της Formula 1, έχουν αγωνιστεί εκεί. Το μέρος το αποπνέει αυτό όταν πας εκεί. Άλλωστε, περιφέρονται επίσης πολλά… φαντάσματα από οδηγούς που δυστυχώς έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή εκεί.

Η νίκη του Andrea Kimi Antonelli θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανατριχιαστική, μπροστά στη συνειδητοποίηση αυτού που κατάφερε να κάνει ο 20χρονος. Ένας Ιταλός να επικρατεί μέσα στη Monza, μετά από 60 χρόνια και μάλιστα, από τη 19η θέση εκκίνησης. Δεν υπάρχουν πολλές αντίστοιχες αφηγήσεις στην ιστορία του σπορ. Ιδίως αν σκεφτεί κανείς το γεγονός ότι στην ίδια πίστα ο Antonelli έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε FP1 αγωνιστικού τριημέρου της F1, λίγο πριν ανακοινωθεί όταν θα αντικαθιστούσε τον Lewis Hamilton, η οποία είχε καταλήξει σε ένα σφοδρό ατύχημα στην Parabolica στον πρώτο του κιόλας γρήγορο γύρο.

Αν είναι να υπάρχει μία εμφάνιση από το 2026 για την οποία θα μιλάμε ίσως για χρόνια στο μέλλον, πιθανότατα θα είναι αυτή. Ίσως αναγνωριστεί ως η στιγμή που ο Antonelli απέδειξε στον κόσμο πραγματικά πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι ικανότητές του. Ήταν μία επίδειξη ισχύος όπως εκείνη που είχε πραγματοποιήσει ο Max Verstappen στο GP Βραζιλίας του 2016.

Ήταν μία άψογη εκτέλεση, παρά το ταξίδι στα χαλίκια που θα μπορούσε να τα έχει τελειώσει όλα μόλις τρεις γύρους πριν από την καρό σημαία. Άλλωστε, έχουμε συνηθίσει σχεδόν πάντα να υπάρχει λίγο δράμα στις εμφανίσεις του Antonelli. Είναι δραματικός οδηγός ο Ιταλός, όπως και να το κάνουμε. Μπορεί όμως αυτό να οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας του, καθώς τον βλέπουμε να ωριμάζει -ταχύτατα- σε πραγματικό χρόνο στις πιο απαιτητικές συνθήκες.

Όπως και να έχει, όπως όλες οι ιστορικές εμφανίσεις, χρειάστηκε και λίγη τύχη, και ίσως λίγη εύνοια: από τις συνθήκες, αλλά ακόμα και από τις επιλογές της Mercedes. Είχε βέβαια το πλεονέκτημα ενός πιο φρέσκου κινητήρα, παρότι τελικά δεν είχε τις αναβαθμίσεις που προορίζει για τους αγώνες στις αμερικανικές ηπείρους η γερμανική ομάδα. Επίσης, είχε ένα στήσιμο μονοθεσίου επικεντρωμένο αποκλειστικά για ανάκαμψη στον αγώνα, χωρίς να έχει τους συμβιβασμούς για την απόδοση στις κατατακτήριες δοκιμές.

Ωστόσο, η εντύπωση που άφησε η μάχη των δύο Mercedes έτεινε σαφώς προς τη μεριά του νεαρού Ιταλού. Ίσως έχει νόημα βέβαια να αναρωτηθεί κανείς γιατί έπειτα από πολλούς γύρους μάχης η Mercedes ζήτησε από τους δύο οδηγούς της να διατηρήσουν τις θέσεις τους στο πρώτο stint, ακριβώς όταν κατάφερε ο George Russell να περάσει και να παραμείνει μπροστά. Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ οι δύο οδηγοί της Mercedes μάχονταν, ο Max Verstappen τους πλησίαζε σε απόσταση βολής.

Εσωτερική διαχείριση

Στον αντίποδα, ο Russell θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί στην -πολύ ευεργετική για τον αγώνα του Antonelli- παρέμβαση του VSC, το ενδεχόμενο του pit stop δεν προέκυψε καν στον ασύρματο του Βρετανού. Βέβαια, ο Russell «φορούσε» εκείνη τη στιγμή σκληρά ελαστικά, που θα έφταναν σίγουρα έως το τέλος και είχε διαθέσιμο μόνο ένα μεταχειρισμένο (στις κατατακτήριες δοκιμές) σετ μέσης γόμας στα pits.

Για τον Antonelli είχε πολύ περισσότερο νόημα να κληθεί στα pits, καθώς έχοντας εκκινήσει με τα σκληρά ελαστικά, μετά την επανεκκίνηση είχε τη μέση γόμα και διέθετε ένα επιπλέον καινούργιο σετ, το οποίο είχε διαφυλάξει επίτηδες, γνωρίζοντας ότι θα εκκινήσει από τις τελευταίες θέσεις. Ωστόσο, δεν θα έπρεπε ο επικεφαλής του αγώνα να έχει προτεραιότητα στην επιλογή στρατηγικής; Ή τουλάχιστον να ενημερώνεται για τις πιθανές επιλογές του; Υπήρχε αρκετός χρόνος για να γίνει αυτό.

Η απάντηση ίσως να εντοπίζεται στην ίδια τη Mercedes, που είδε το εικονικό αυτοκίνητο ασφαλείας ως μία ευκαιρία για να απομακρύνει μεταξύ τους τα δύο μονοθέσιά της, καθώς η μάχη τους είχε επιτρέψει στον Verstappen να παραμείνει σε απόσταση βολής για μισό αγώνα περίπου. Για να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση, η γερμανική ομάδα επέλεξε να δημιουργήσει την κορύφωση σε ένα συναρπαστικό φινάλε, στο οποίο ο Antonelli είχε ξεκάθαρο πλεονέκτημα ελαστικών.

Η Mercedes ζήτησε επίσης από τον Russell να μην το κάνει δύσκολο στους τελευταίους γύρους. O Βρετανός ουσιαστικά αναγκάστηκε να αφήσει τον team-mate του να περάσει μπροστά λόγω έλλειψης ενέργειας στην μπαταρία του υβριδικού συστήματος. Προσπάθησε στη συνέχεια να εκμεταλλευτεί τη λειτουργία προσπεράσματος. Aλλά ο Antonelli ξέφυγε τόσο γρήγορα που ο Russell δεν κατάφερε να την αξιοποιήσει.

Η οδήγηση

Ίσως εκεί λοιπόν να πρέπει να σταθούμε περισσότερο. Στον τρόπο με τον οποίο οδήγησε ο Antonelli, ακόμη και αν ευνοήθηκε και από το γεγονός ότι είχαμε δύο εκκινήσεις από στάση, που του έδωσαν την ευκαιρία να ανακτήσει αρκετές θέσεις γρήγορα.

Ήταν όμως αρκετά προσεκτικός για να μην μπλέξει σε μπελάδες στους πρώτους γύρους, και αρκετά επιθετικός και αποτελεσματικός για να κάνει τα περισσότερα προσπεράσματα που χρειαζόταν χωρίς να χάσει ιδιαίτερο χρόνο, αν και δεν του αντιστάθηκαν πολλοί καθ’ οδόν προς τη νίκη. Ούτε καν ο Max Verstappen, σε αντίθεση με τη σθεναρή άμυνα που «έπαιξε» εναντίον του Russell.

Ήταν καθαρά τακτική για να επωφεληθεί ο ίδιος ο Ολλανδός, αλλά δείχνει πόσα πράγματα λειτούργησαν υπέρ του Antonelli σε μία ημέρα που κατάφερε να σημειώσει τη νίκη από την πιο χαμηλή θέση εκκίνησης τα τελευταία 43 χρόνια. Μόνο ένας οδηγός έχει νικήσει Grand Prix έχοντας εκκινήσει πιο χαμηλά από τη 19η θέση. Και για να το τονίσει, ο Antonelli σημείωσε και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα στο τελευταίο πέρασμα, για να δείξει ότι είχε ακόμη περισσότερα να δώσει.

Προφανώς, ο Antonelli διέθετε το ταχύτερο μονοθέσιο. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τον Russell, ο οποίος βρισκόταν πίσω από τον team-mate του έπειτα από μόλις 18 γύρους, ενώ είχε παραταχθεί πρώτος στην επανεκκίνηση. Σίγουρα πρέπει να έχεις την τύχη και στις συνθήκες με το μέρος σου, αλλά αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από αυτό που κατάφερε ο «μικρός» στη Monza. Ακόμα και όταν εκκινεί από τις τελευταίες θέσεις ο Russell δεν μπορεί να του «πάρει» βαθμούς.

Αν δεν είχε γίνει εμφανές μέχρι τώρα, ο Antonelli απέδειξε με τον πιο βροντερό τρόπο γιατί -εκτός φοβερού απροόπτου- θα ανακηρυχθεί Πρωταθλητής φέτος. Λόγω εμφανίσεων όπως αυτή, του γεγονότος ότι αντλεί σχεδόν πάντα το μέγιστο ως αποτέλεσμα και διότι δεν έχει πραγματικό αντίπαλο στη μάχη του τίτλου.

Ο Russell αποδεικνύεται… λίγος φέτος, σε κάθε περίπτωση, ενώ το πυροτέχνημα της McLaren… έσβησε στη Monza. Η Ferrari βάζει… αυτογκόλ σαν… να μην υπήρχε αύριο, και ο Lewis Hamilton… ονειρεύεται προτεραιότητες που δεν έχουν καν εξεταστεί από τη Ferrari.

Περί ψυχολογίας

Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει στην ψυχολογία του Russell να γνωρίζει ότι ο team-mate του κατάφερε να τον κερδίσει εκκινώντας 17 θέσεις πιο πίσω; Υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία σίγουρα θα έχει ερωτήματα ο Βρετανός, αλλά στο τέλος της ημέρας, απλά δεν είναι αρκετά γρήγορος. Και για να το πούμε και ξεκάθαρα, πιστεύουμε ότι στη μάχη μεταξύ τους, ο Kimi τον «έσκισε» τον Βρετανό.

Αξίζει να αναφερθεί ότι με αυτή την επιτυχία, ο Antonelli ισοφάρισε τον Russell σε νίκες στην καριέρα τους. Του πήρε μόλις 6 μήνες να συγκεντρώσει 7 νίκες, τις οποίες ο Russell συλλέγει από το 2022 που βρίσκεται στην ομάδα. Προφανώς, η Mercedes φέτος διαθέτει πρώτη φορά ένα μονοθέσιο ικανό να κάνει κάτι τέτοιο μέσα σε μία σεζόν, αλλά και πάλι κάτι λέει το προηγούμενο στατιστικό. Μπορεί αυτό να είναι ένα καθοριστικό πλήγμα στην ασπίδα του; Ο Russell διατηρούσε ένα φτιαχτό χαμόγελο όσο μπορούσε μπροστά τις κάμερες, αλλά ήταν εμφανές ότι το «φορούσε» με το ζόρι.

Άλλο ένα κόκκινο σεπούκου

Μήπως η πολύ καλή φετινή εικόνα του Hamilton έχει επηρεάσει την ψυχολογία του «predestinato» της Scuderia, Charles Leclerc; Θα μπορούσε να είναι αυτή η εξήγηση για το τελευταίο από μία σειρά λαθών του Μονεγάσκου; Κάτι που παρατηρούμε πάντως, είναι πως όταν βρίσκονται κοντά μεταξύ τους οι δύο Ferrari, φαίνεται να μάχονται πιο σκληρά από όλους τους team-mate του grid… Προφανώς, τα διακυβεύματα είναι μεγάλα όταν πρόκειται για μία μάχη μεταξύ των Ferrari μέσα στη Monza, μπροστά από χιλιάδες tifosi.

O Hamilton ζήτησε -με όσο πιο καθαρό τρόπο μπορεί εντός Ιταλίας- ότι απαιτούσε προτεραιότητα αν υπήρχε ελπίδα να διατηρηθεί το όνειρο του τίτλου ζωντανό. Ωστόσο η Ferrari, η πιο απόλυτη στο παρελθόν ομάδα όσον αφορά τέτοιου είδους τακτικές, δεν είναι διατεθειμένη -ακόμη- να του παραχωρήσει κάτι τέτοιο. Ο Hamilton προσπάθησε να το απαιτήσει στην 1η στροφή. Ωστόσο, τι περίμενε ότι θα συμβεί όταν χώθηκε στην εσωτερική του Leclerc εκεί; Ότι ο Μονεγάσκος θα του έλεγε «παρακαλώ, περάστε» στη Monza; Επρόκειτο για ένα ρίσκο που ήταν αρκετά προβλεπόμενο ότι θα κατέληγε έτσι…

Θα έπρεπε η Ferrari να του δώσει προτεραιότητα; Κάποιοι υποστηρίζουν πως ναι. Η βαθμολογία θα δικαιολογούσε -και δικαιολογεί ακόμη- κάτι τέτοιο. Αλλά το κύρος του Leclerc μέσα στην ομάδα είναι αρκετά υψηλό για να κάνει μία τέτοια απόφαση πολύ δύσκολη.

Στη συνέχεια, η Ferrari πήρε το στρατηγικό ρίσκο να παρατάξει τον Hamilton στην επανεκκίνηση με τη μέση γόμα (και όχι τη σκληρή για να φτάσει με σιγουριά έως το τέλος), αλλά δεν αξιοποίησε την ευκαιρία του VSC όπως -πολύ σωστά- έκαναν οι Mercedes και Red Bull με τους Antonelli και Verstappen, για να τοποθετήσει ένα φρέσκο σετ ελαστικών. Ο Hamilton είχε διαθέσιμο μόνο ένα σετ σκληρής γόμας και ο Frederic Vasseur δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι δεν ήταν σίγουρος πως ο Hamilton θα είχε τη δυνατότητα να προσπεράσει τους Gasly και… Tsunoda, πίσω από τους οποίους θα είχε βρεθεί.

Ίσως ο Γάλλος προσβάλλει τη νοημοσύνη μας λίγο… Τελικά αυτό που κατάφερε η… λαμπρή επιλογή της Ferrari να αφήσει τον Hamilton για 50 γύρους στην πίστα με τη μέση γόμα ελαστικών, ήταν να μην έχει τη δυνατότητα να παλέψει ούτε με τις McLaren και να τερματίσει μόλις 2,6 δλ. μπροστά από την Alpine του Pierre Gasly…

O Hamilton αντέδρασε με δηλώσεις ότι τα αίτια της κατάστασης προέρχονται από την κορυφή της ομάδας – κατονομάζοντας τον Vasseur, καθώς έχει ξεκινήσει μία εσωτερική διαμάχη στην οποία ο Hamilton κάνει γνωστές δημοσίως τις απαιτήσεις του, αλλά η Ferrari δεν είναι -προς το παρόν τουλάχιστον- πρόθυμη να εισακούσει. Ίσως όμως το πράγμα να υπερβαίνει τις αρμοδιότητες του Vasseur, καθώς η -πάντα έκρυθμη- πολιτική κατάσταση στο Maranello πάντα βασίζεται σε λεπτές ισορροπίες.

Σίγουρα, οι αντίπαλοι του Vasseur στο εσωτερικό του Cavallino Rampante -μεταξύ των οποίων δεν συγκαταλέγεται ο Hamilton- θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα περιστατικά των δύο τελευταίων αγώνων ως αιτιολόγηση της εκπαραθύρωσης του Γάλλου. Ακόμα και αν δεν αιωρείται ένα τέτοιο σενάριο, υπάρχουν ψίθυροι… Και είναι κρίμα, διότι ο Vasseur έχει διορθώσει αρκετά πράγματα στην ομάδα, αν και χρειάζονται πολλές ακόμη αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας – κυρίως της στρατηγικής.

Αλλά με αυτά που συμβαίνουν στην πίστα, η Ferrari δείχνει να μην έχει τον έλεγχο των οδηγών της ή δεν είναι διατεθειμένη να επιβάλει την τάξη, για το συμφέρον της ομάδας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος θα πρέπει να κάνει στην άκρη. Αλλά ακόμη και αν τελικά αποφασίσει να κάνει κάτι τέτοιο η Scuderia, ίσως να είναι πλέον πολύ αργά, αν δεν είναι ήδη δηλαδή, όπως ισχυρίζεται ο Hamilton.

Κατά πόσο όμως βρισκόταν ποτέ πραγματικά στη μάχη του τίτλου ο Βρετανός; Η Ferrari έχει αποτύχει να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που της έχουν παρουσιαστεί και αδυνατεί να διαχειριστεί τις μάχες στην πίστα μεταξύ των οδηγών της, ακόμα και όταν βρίσκονται σε διαφορετική στρατηγική (βλέπε GP Ολλανδίας), πόσο μάλλον όταν ο Hamilton επιχειρεί μία αμφιβόλου εξέλιξης κίνηση στην 1η στροφή της Monza. Επιπλέον, η μονάδα ισχύος της Ferrari χάνει πολύ σε απόδοση στις ευθείες, και η δεύτερη αναβάθμιση του ADUO δεν βοήθησε ιδιαίτερα.

Κατά τα άλλα, ο Leclerc ήταν ενδεχομένως υπερβολικά ενθουσιώδης με τη χρήση της ενέργειας της μονάδας ισχύος του προσπαθώντας να προσπεράσει τον Gasly, που κατέληξε να ξοδέψει την μπαταρία του, να χάσει μία θέση και στον κίνδυνο να χάσει και άλλη, να καταλήξει στις μπαριέρες στο 2ο κιόλας γύρο του αγώνα. Αρχικά, φοβήθηκε ότι είχε πρόβλημα στην όραση στο δεξί του μάτι μετά τη σφοδρή πρόσκρουση, αλλά τελικά, ευτυχώς ήταν εντάξει.

Ωστόσο, φέτος που ο Hamilton έχει ξαναβρεί τη φόρμα του και επιδεικνύει τη σταθερότητα που θα περίμενε κανείς από εκείνον, ίσως έρχονται στην επιφάνεια οι ελλείψεις του Leclerc σε αυτό τον τομέα. Ο Μονεγάσκος μας έχει συνηθίσει σε λάθη κατά τη διάρκεια όλων των σεζόν του. Συμβαίνει επειδή είναι πρόθυμος να εξερευνήσει περισσότερο τα όρια, πληρώνοντας μερικές φορές το τίμημα; Έχει επηρεαστεί και η ψυχολογία του από την εικόνα-έκπληξη που παρουσίασε φέτος ένας team-mate τον οποίον δεν χρειαζόταν καν να σκεφθεί πέρυσι;

Ερχόμενος από ένα νικητήριο περιβάλλον, ο Hamilton υπέδειξε διαφορετικούς τρόπους που μπορούν να λειτουργήσουν τα πράγματα. Από την πλευρά του, ο Leclerc, το μόνο που γνωρίζει είναι η πραγματικότητα της Ferrari. Τώρα, αρχίζει να αμφισβητείται αν είναι πραγματικά ικανός να υποστηρίξει τη διεκδίκηση ενός τίτλου κατά τη διάρκεια μίας ολόκληρης σεζόν. Η φετινή εικόνα έχει βλάψει τη φήμη του. Ωστόσο, προσωπικά δεν πιστεύουμε ότι θα πρέπει να βρίσκεται στο στόχαστρο της κριτικής για όσα συνέβησαν στην 1η και 2η στροφή του GP Ιταλίας.

Η ευθύνη για το φιάσκο της Monza -όπως είπε και ο Hamilton- βρίσκεται υψηλότερα, και όχι απαραίτητα στον Vasseur. Αλλά σε όλο αυτό το βυζαντινό παλάτι που διατηρεί ακόμα -όπως και τα χρόνια του Enzo- σε πολύ υψηλή εκτίμηση τα πισωμαχαιρώματα σε στυλ Βρούτου, το αποτέλεσμα είναι πως όλοι να φοβούνται μην πατήσουν τα λάθος «νεύρα» και αυτό στραφεί εναντίον τους. Συμπεριλαμβανομένου, φυσικά, του Vasseur.

Όλα αυτά υπό τη σκιά ενός -απόντα τις περισσότερες φορές- προέδρου που δεν έχει πάθος για τους αγώνες. Η απογοητευτική εικόνα της «εθνικής Ιταλίας» στους αγώνες, Ferrari, ήρθε σε πλήρη αντίθεση με το ιστορικό επίτευγμα εμφανή ανατολή του αστεριού του Antonelli. Οι Ιταλοί βρήκαν επιτέλους κάποιον που μπορεί να τους δώσει τη χαρά ενός τίτλου.

Ακολουθήστε το MotorOne.gr στο Google News για άμεση και έγκυρη ενημέρωση!