Σε μία εποχή όπου οι αγώνες ράλλυ απείχαν πολύ από τον επαγγελματισμό -και την ασφάλεια- που τους διέπει στις μέρες μας και αποτελούσαν ουσιαστικά της μεγαλύτερη δοκιμασία αντοχής αυτοκινήτων παραγωγής χωρίς τροποποιήσεις, στους κακοτράχαλους δρόμους και χωματόδρομους της εποχής. Σε αυτό το σκληρό και ανδροκρατούμενο κόσμο, η Σουηδέζα Ewy Rosqvist κατάφερε να ξεχωρίσει.
Γεννημένη ως Ewy Jensson στις 3 Αυγούστου 1929 στο Stora Herrestad, κοντά στην πόλη Ystad της νότιας Σουηδίας, μεγάλωσε σε μια πολύτεκνη οικογένεια πέντε παιδιών, στο αγρόκτημα που διατηρούσαν οι γονείς της. Μετά την ολοκλήρωση του λυκείου και των σπουδών της σε γεωργική σχολή, φοίτησε στην Κτηνιατρική Σχολή της Στοκχόλμης, ακολουθώντας αρχικά μια εντελώς διαφορετική επαγγελματική πορεία.
Η καθημερινότητά της ως κτηνίατρος στάθηκε καθοριστική για την εξέλιξή της ως οδηγού. Ο πατέρας της αγόρασε μια Mercedes-Benz 170 S (W136), ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τις διάσπαρτες φάρμες της περιοχής, διανύοντας καθημερινά από 150 έως 200 χιλιόμετρα σε στενούς χωμάτινους δρόμους. Εκεί ανακάλυψε το ταλέντο της στην ταχύτητα και στην ασφαλή οδήγηση σε δύσκολες συνθήκες.
Στην αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Driving through hell», θυμόταν χαρακτηριστικά: «Ύστερα από δύο χρόνια οδηγούσα τόσο καλά, ώστε συνήθως ολοκλήρωνα τη δουλειά μου μιάμιση έως δύο ώρες νωρίτερα από τις γυναίκες συναδέλφους μου, παρά τις συνεχείς στάσεις στις φάρμες».
Το 1954 παντρεύτηκε τον Yngve Rosqvist, με τον οποίο γράφτηκε στο Royal Automobile Club της Σουηδίας, το οποίο διοργάνωνε αγώνες στη χώρα, συμμετέχοντας αρχικά ως συνοδηγός του συζύγου της.
Στο Ράλλυ Μεσονυχτίου Ηλίου του 1954 είχε για πρώτη φορά την ευκαιρία να καθίσει πίσω από το τιμόνι σε ειδικές διαδρομές, μια εμπειρία που, όπως ανέφερε αργότερα, την έπεισε πως ήθελε να συμμετάσχει η ίδια σε αγώνες ράλλυ, είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός. Δύο χρόνια αργότερα, το 1956, πραγματοποίησε την πρώτη της αυτόνομη συμμετοχή σε αγώνα.
Οι επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν. Κατέκτησε τέσσερις φορές το Κύπελλο Γυναικών στο φημισμένο Ράλλυ Χιλίων Λιμνών της Φινλανδίας, ενώ αναδείχθηκε κορυφαία γυναίκα οδηγός και σε πλήθος ακόμη ευρωπαϊκών αγώνων. Το 1959 σημείωσε μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις της, κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών με Volvo, αφήνοντας πίσω της την Pat Moss, αδελφή του καταξιωμένου οδηγού της Formula 1, Stirling Moss.
Το τρόπαιο της απονεμήθηκε το 1960, στην τελετή του Ράλλυ Μόντε Κάρλο, από την Πριγκίπισσα Grace του Μονακό, ενώ επανέλαβε τον θρίαμβό της και την επόμενη χρονιά. Παράλληλα, κατέκτησε το διεθνές Κύπελλο Γυναικών (Coupe des Dames) το 1959 και το 1961, ενώ το 1960 εντάχθηκε επίσημα στην εργοστασιακή ομάδα της Volvo.
Η μεγάλη στροφή στην καριέρα της ήρθε το 1962, όταν η Mercedes-Benz την ενέταξε στη δική της εργοστασιακή της ομάδα, έχοντας στο πλευρό της ως συνοδηγό την Ursula Wirth. Με μια Mercedes-Benz 220 SE (W111), το γυναικείο πλήρωμα κατέκτησε το Κύπελλο Γυναικών στο τετραήμερο Ράλλυ Σουηδίας έως το Μεσονύχτιο Ήλιο, ενώ στη συνέχεια τερμάτισε στην 6η θέση στο 22ο Raid Polski και 12η στο απαιτητικό Ράλλυ Λιέγη-Σόφια-Λιέγη.
Η κορυφαία στιγμή της χρονιάς ήρθε στις 4 Νοεμβρίου 1962, όταν το πλήρωμα των Rosqvist και Wirth πέτυχαν μια ιστορική νίκη στο 6ο Grand Prix Αυτοκινήτων Τουρισμού Αργεντινής, όπου με την ομάδα της Mercedes-Benz (την οποία βοηθούσε και ο θρύλος Juan Manuel Fangio), συμμετείχε και ο πρώην Αργεντίνος οδηγός της F1, Carlos Menditeguy. Το γυναικείο πλήρωμα «έκλεισε στόματα» επικρατώντας και στις έξι ειδικές διαδρομές του αγώνα συνολικού μήκους 4.626 χιλιομέτρων, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ μέσης ωριαίας ταχύτητας.
Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Το 1963 η Rosqvist κατέκτησε το Κύπελλο Γυναικών στο Ράλλυ Μόντε Κάρλο, επικράτησε στην κατηγορία έως 2.500 κ. εκ. σε εξάωρο αγώνα στο Nürburgring και τερμάτισε 3η στο Grand Prix Αυτοκινήτων Τουρισμού Αργεντινής. Το 1964, έχοντας συνοδηγό την Eva Maria Falk, κέρδισε την κατηγορία έως 2.500 κ. εκ. στο Ράλλυ Μόντε Κάρλο, κατέλαβε την 5η θέση στο δικό μας Ράλλυ Ακρόπολις και την 3η θέση στο Ράλλυ Σπα-Σόφια-Λιέγη.
Η αγωνιστική της διαδρομή ολοκληρώθηκε το 1964, με την 3η θέση στο Grand Prix Αυτοκινήτων Τουρισμού Αργεντινής. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε τον Βαρώνο Alexander von Korff, τότε διευθυντή αγωνιστικών δραστηριοτήτων της Mercedes-Benz, σε παρεκκλήσι του παλιού κάστρου της Στουτγκάρδης.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, το 1977, επέστρεψε στη Σουηδία, αλλά παρέμεινε στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της Mercedes-Benz, εκπροσωπώντας τη μάρκα ως πρέσβειρα του τμήματος Classic και διατηρώντας τη θέση της ως μία από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία του παγκόσμιου μηχανοκίνητου αθλητισμού.
