Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο Βρετανός τραγουδιστής, (slide) κιθαρίστας και τραγουδοποιός Chris Rea έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών. Στην πολυετή καριέρα του, ηχογράφησε 25 σόλο άλμπουμ και η αγάπη του για τα -γρήγορα- αυτοκίνητα και τη σβέλτη οδήγηση, ενέπνευσε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, με κορυφαία το «The Road to Hell», το οποίο προήλθε από την εμπειρία του να νιώθει εγκλωβισμένος στην κυκλοφοριακή συμφόρηση της συμβολής των αυτοκινητόδρομων Μ4 και Μ25 στην πατρίδα του.
Οι εμπειρίες του με τον κόσμο των αυτοκινήτων ήταν περιπετειώδεις από την αρχή. Έδωσε εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης με το φορτηγό παγωτών του πατέρα του και σε ένα απότομο φρενάρισμα, ο εξεταστής γλίστρησε από το κουτί από γκοφρέτες στο οποίο καθόταν επάνω και χτύπησε πάνω στη μπαταρία για τα μηχανήματα. «Έπρεπε να τον πάω στο νοσοκομείο για να κάνει ράμματα στο πόδι του, αλλά και πάλι με πέρασε», είχε πει ο Rea.
Το πρώτο του αυτοκίνητο ήταν ένα Ford Anglia του 1968, το οποίο έβαψε μόνος του κόκκινο για να μοιάζει με… Ferrari! Με αυτό το αυτοκίνητο είχε και το πρώτο του ατύχημα, σε ηλικία 17 ετών, βγαίνοντας εκτός δρόμου ενώ… κυνηγούσε ένα Mini.
Αν δεν είχε γίνει ήδη εμφανές, ο Rea είχε μεγάλη αγάπη για τη θρυλική μάρκα της Ferrari, και πέρασαν πολλές από τα χέρια του, όπως μια F355 Berlinetta του 1995 με V8 κινητήρα 380 ίππων. Διέθετε επίσης για πολλά χρόνια μία Ferrari Dino 308 GT4 του 1980.
Πέραν των Ferrari που απέκτησε στη ζωή του και τα τραγούδια με αναφορές σε αυτοκίνητά της («Daytona», «GTO Blues»), δημιούργησε το 1996 την κινηματογραφική ταινία «La Passione» (με την οποία εκπλήρωσε και το όνειρό του να γράψει ένα soundtrack), που αφορά την -αρκετά αυτοβιογραφική- εμμονή ενός αγοριού με το Cavallino Rampante.
Για την παραγωγή της ταινίας κατασκευάστηκαν ρέπλικες φημισμένων μοντέλων του Maranello, όπως η 246 SP, αλλά και ένα κλασικό μονοθέσιο της Formula 1, η 156, αλλιώς γνωστή ως «Sharknose» (ρύγχος καρχαρία), με την οποία κατέκτησε τον τίτλο του 1961 ο Αμερικανός Phil Hill.
Επειδή εκείνη την εποχή η Ferrari αποσυναρμολογούσε τα παλαιότερα αγωνιστικά της αυτοκίνητα για να χρησιμοποιήσει τα ανταλλακτικά, δεν έχει σωθεί κανένα δείγμα της 156. Η ρέπλικα του Rea αποτελεί το μοναδικό όχημα στον κόσμο που μας επιτρέπει να δούμε ξανά πώς ήταν.
Στην ταινία έκανε επίσης μία cameo εμφάνιση και η τραγουδίστρια Shirley Bassey, για την οποία ο Rea έγραψε το τραγούδι «Shirley, Do You Own a Ferrari?» ειδικά για το soundtrack. La Passione ονομαζόταν και μία συλλογή από 68 έργα τέχνης που φιλοτέχνησε ο Rea, με έμπνευση τη Ferrari.
Με πάθος για τη γρήγορη οδήγηση, στον Rea δεν θα μπορούσε να μην αρέσει και ένα από τα πιο «παιχνιδιάρικα» οχήματα που έχουν κατασκευαστεί στην πατρίδα του, το θρυλικό Caterham 7 (που προέρχεται από τη Lotus 7). Το εν λόγω αυτοκίνητο (μοντέλο του 1987) πρωταγωνιστεί και στο εξώφυλλο του άλμπουμ «Auberge» του 1991.
Όταν το 2006, η Caterham παρουσίασε το ελαφρύτατο Superlight R400, με 2λιτρο κινητήρα Cosworth 213 ίππων, ο Rea ήταν από τους πρώτους που το παρήγγειλαν: «Έπρεπε απλά να έχω ένα. Προσφέρει μια έκρηξη αδρεναλίνης και ένα επίπεδο απόδοσης στα οποία δεν μπορούσα να αντισταθώ».
Η BMW/MINI είχε αναθέσει στη MINI Recharge Heritage, να πάρει ένα κλασικό Mini και να το μετατρέψει σε αμιγώς ηλεκτρικό ειδικά για τον Chris Rea, το οποίο τελικά διατέθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Όταν παρέλαβε ως δώρο αυτό το μαύρο ηλεκτρικό Mini (βασισμένο σε μοντέλο του 1989), στο κάλυμμα της μπαταρίας, εντός ενός ζωγραφισμένου δίσκου βινυλίου, αναγράφονταν οι στίχοι του «Driving Home for Christmas», που κυκλοφόρησε το 1986, μιας από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Η έμπνευση για το τραγούδι αυτό μπορεί να εντοπιστεί σε μια δύσκολη χρονιά στην προσωπική ζωή του Rea, το 1978. Τότε έληξε το πρώτο του δισκογραφικό συμβόλαιο, ενώ τον είχε αφήσει και ο μάνατζέρ του. Η δισκογραφική εταιρεία δεν ήθελε να του πληρώσει καν το εισιτήριο για το τρένο ώστε να πάει από το Λονδίνο στο σπίτι του στο Middlesbrough, οπότε η γυναίκα του πήγε να τον πάρει με το παλιό της Austin Mini.
Στην επιστροφή, άρχισε να χιονίζει, και έμειναν κολλημένοι στην κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ο Rea είπε: «Κοιτούσα τους άλλους οδηγούς, που φαινόταν όλοι τόσο δυστυχισμένοι. Αστειευόμενος, άρχισα να τραγουδάω: We’re driving home for Christmas (οδηγούμε προς το σπίτι για τα Χριστούγεννα), και κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου φώτιζαν μέσα στο αυτοκίνητο, έγραφα τους στίχους».
















