Στις 27 Οκτωβρίου 1996, ο Manuel Reuter κατέκτησε στη Βραζιλία τον τίτλο του International Touring Car Championship (ITC) με τo Opel Calibra V6 4×4, για να χαράξει ένα καθοριστικό ορόσημο στην αγωνιστική ιστορία της εταιρείας με έμβλημα τον κεραυνό. Μαζί με τον παγκόσμιο τίτλο ράλλυ του Walter Röhrl το 1982, αυτή αποτελεί μία από τις κορυφαίες επιτυχίες στην ιστορία της Opel στο μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Το ITC, που είχε προκύψει από το DTM, ήταν τότε μία από τις πλέον τεχνολογικά προηγμένες αγωνιστικές κατηγορίες στον κόσμο, ακόμη και σε σύγκριση με τη Formula 1. Τα αυτοκίνητα απέδιδαν περίπου 520 ίππους από κινητήρες V6 που έφταναν τις 12.000 σ.α.λ., διέθεταν τετρακίνηση με ηλεκτρονικά ελεγχόμενα διαφορικά, ABS, ημιαυτόματα κιβώτια ταχυτήτων και ενεργά αεροδυναμικά και μηχανικά συστήματα. Η τεχνολογία ήταν τόσο σύνθετη, ώστε οι ομάδες είχαν σχεδιάσει ολόκληρα αρθρωτά τμήματα του αυτοκινήτου που μπορούσαν να αντικατασταθούν σε λιγότερο από τρία λεπτά σε περίπτωση βλάβης.
Η σεζόν περιλάμβανε 26 αγώνες σε 13 αγωνιστικά τριήμερα σε Γερμανία, την Αγγλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Φινλανδία, Γαλλία, Βραζιλία και Ιαπωνία, με Opel, Alfa Romeo και Mercedes-Benz να δίνουν σκληρή μάχη για την επικράτηση. Το grid περιλάμβανε πολλούς αξιόλογους οδηγούς, όπως οι Nicola Larini, Alessandro Nannini, Giancarlo Fisichella, Christian Danner, Bernd Schneider, Dario Franchitti, Jan Magnussen, Kurt Thiim, Klaus Ludwig, Hans-Joachim Stuck και J.J. Lehto.
- Γνώρισε το MG ZS MAX, με τιμή από 18.950 ευρώ & 7 χρόνια εργοστασιακή εγγύηση!
- Αφιέρωμα «City Mode: ON»: Επιστροφή στην πόλη!
- Αποστολή στην Ουτρέχτη: Γνωρίζουμε το νέο Hyundai Tucson
- Αυτό είναι το νέο Nissan Pixo: Ηλεκτρικό και με τιμή κάτω από 16.000 ευρώ
- Ο Brad Pitt είναι ο πρωταγωνιστής στη νέα καμπάνια της Mercedes-AMG GT 4 Door Coupe (video)
Ο Reuter ξεκίνησε ιδανικά, κατακτώντας τη νίκη στους δύο πρώτους γύρους της σεζόν σε Hockenheim και Nürburgring και διατηρώντας την πρωτοπορία στη βαθμολογία μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, μία σύγκρουση στο Nürburgring και η εγκατάλειψη από φωτιά στο Magny-Cours επέτρεψαν στον Alessandro Nannini να καλύψει τη διαφορά 70 βαθμών σε τέσσερις αγώνες, ενώ ο Bernd Schneider πέρασε προσωρινά στην κορυφή της βαθμολογίας μετά το Mugello.
Στο Hockenheim, όμως, ο Reuter αντέδρασε σημειώνοντας 35 βαθμούς, έναντι μηδενικής συγκομιδής για τον Schneider. Μετά τη νίκη του στο δεύτερο αγώνα, σταμάτησε την Calibra στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού και αποθεώθηκε από δεκάδες χιλιάδες φιλάθλους. Η FIA τού επέβαλε πρόστιμο 10.000 δολαρίων. «Άξιζε τον κόπο», θυμάται ακόμη και σήμερα ο Reuter.
Στη συνέχεια, το ταξίδι στη Βραζιλία εξελίχθηκε σε περιπέτεια. Η Calibra υπέστη ζημιές κατά τη φόρτωσή της στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ενώ η μεταφορά προς την πίστα του Interlagos διακόπηκε όταν αυτοκινητοπομπή του ITC δέχθηκε πυρά από ελεύθερο σκοπευτή. Οι τοπικοί οδηγοί φορτηγών ανταπέδωσαν τα πυρά και η αστυνομία έφτασε γρήγορα στο σημείο, με αποτέλεσμα να υπάρξουν μόνο τρύπες από σφαίρες και δύο κλαταρισμένα ελαστικά. Την ίδια περίοδο, ο Βραζιλιάνος Tony Kanaan, που συμμετείχε αντικαθιστώντας τον Alex Wurz στην ομάδα της Opel ως φιλοξενούμενος οδηγός της Opel, είχε πέσει θύμα ληστείας στους δρόμους της γενέτειράς του (Σάο Πάολο) δύο φορές.
Στην πίστα, ο Reuter ξεκίνησε μόλις 12ος λόγω προβλημάτων στο στήσιμο και ενός ατυχήματος στις ελεύθερες δοκιμές. Τερμάτισε 4ος στον πρώτο αγώνα και χρειάστηκε να εκκινήσει τον δεύτερο από τα pits, καθώς η μίζα του Calibra αρνήθηκε να λειτουργήσει. Η βροχή, ωστόσο, άλλαξε τα δεδομένα. Όταν η Opel είδε τον Schneider να επιλέγει σλικ ελαστικά, ακολούθησε την ίδια στρατηγική.
Ο Reuter δηλώνει: «Στην αρχή ήταν αρκετά επικίνδυνα, καθώς πέρασα από τα χαλίκια δύο φορές. Όμως, στην πορεία του αγώνα, η επιλογή ελαστικών αποδείχθηκε σωστή». Παρά την εκκίνηση από τα pits, ανέβηκε ξανά στην 4η θέση και εξασφάλισε τον τίτλο. Όταν η ομάδα εμφάνισε τη λέξη «Champ» στην οθόνη του cockpit, ο ίδιος χρειάστηκε λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί: «Πρώτα ρώτησα αν ήταν σίγουροι και αν δεν είχαν κάνει λάθος στους υπολογισμούς. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχαμε κατακτήσει τον τελευταίο τίτλο του ITC στην ιστορία, σε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο ανατροπές».
Η επιτυχία ήταν αποτέλεσμα πολυετούς εξέλιξης. «Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας ήταν η συνοχή. Κατά τη διάρκεια της σεζόν του 1995 καταλάβαμε ότι είχαμε υπερβολικά σύνθετη τεχνολογία στο αυτοκίνητο. Τα καλά αποτελέσματα ήρθαν με την αναβάθμιση του Calibra», εξηγεί ο Reuter. Για το 1996, η Opel έδωσε στην Calibra ισχυρότερο κινητήρα, ενώ το ημιαυτόματο κιβώτιο της Williams ενσωματώθηκε μόνο όταν κρίθηκε απολύτως αξιόπιστο.
Η οδηγική σύνθεση της Opel περιλάμβανε 8 οδηγούς εκείνη τη χρονιάς και όπως σχολιάζει ο Reurter, «μπορούσαμε να αγωνιζόμαστε ελεύθερα. Έτσι, έπρεπε να επικρατήσω απέναντι σε επτά δυνατούς team-mates. Από την άλλη, παρακινούσαμε ο ένας τον άλλον».
Το 1996 αποτέλεσε τελικά τη χρυσή χρονιά της καριέρας του, καθώς πέρα από τον τίτλο του ITC κατέκτησε και τη δεύτερη νίκη του στις 24 Ώρες του Le Mans. «Το ITC άξιζε να συνεχίσει να υπάρχει. Η εποχή των Class 1 ήταν ξεχωριστή για όλους όσοι τη βίωσαν – οδηγούς, τεχνικούς και φιλάθλους. Ήταν μια αξέχαστη εποχή που είχα την ευκαιρία να ζήσω με την Opel. Και το 1996 ήταν πραγματικά μια χρυσή χρονιά!»
