Το να χάσεις την πρώτη θέση μεταξύ των ελληνικών πληρωμάτων στο Ράλλυ Ακρόπολις για μόλις ένα και κάτι δευτερόλεπτο, έπειτα από τρεις ημέρες αγώνα, και περίπου 324 χιλιόμετρα των 17 εξαιρετικά απαιτητικών Ειδικών Διαδρομών, είναι από τις πιο σκληρές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ένα πλήρωμα αγώνων ράλλυ. Και ήταν αυτό που βίωσαν ο Νώντας με τον Γιώργο και όλη την ομάδα του Ford Car Center.
Τα συναισθήματα που πιθανότατα βιώνει είναι αντιφατικά. Από τη μία υπάρχει η πικρία. Ένα και κάτι δευτερόλεπτο είναι σχεδόν αόρατο μέσα σε τόσες ώρες οδήγησης. Το μυαλό αρχίζει αμέσως να ανατρέχει σε κάθε φρενάρισμα, κάθε μικρό γλίστρημα, κάθε δισταγμό, κάθε αλλαγή ταχύτητας, κλαταρίσματα, άλλα πιθανά μηχανικά προβλήματα, σωματική κούραση, και άλλες συνθήκες.
Αλλά σταματάει στο κλαταρισμένο ελαστικό στην Ε.Δ. Στείρι 2, στην ακύρωση δύο Ειδικών Διαδρομών, ή ακόμα και στα πολύτιμα δευτερόλεπτα που χάθηκαν όταν βρέθηκαν στην σκόνη προπορευόμενων αυτοκινήτων μου είχαν προβλήματα σε δύο ειδικές Διαδρομές.
Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει και κάτι θετικό που συχνά δεν φαίνεται αμέσως: η δεδομένη υπερηφάνεια. Γιατί σε όλον τον αγώνα, οδήγησαν με πάθος, με αυταπάρνηση, με ρίσκα. Και αυτό είναι που δημιουργεί κύματα και διάθεση υπερηφάνιας.
«Πήγαμε όσο γρήγορα μπορούσαμε, δεν αφήσαμε το γκάζι πουθενά, δεν κάναμε αγώνα σκοπιμότητας και είμαστε εδώ. Στην εκτίμηση και στα χειροκροτήματα των χιλιάδων φίλων του σπορ που εισπράξαμε όλο το τετραήμερο του αγώνα». Αυτή ήταν η ουσιαστική τοποθέτηση του πληρώματος του Car Center.
Το γεγονός ότι ένας οδηγός ολοκλήρωσε 324 τόσο σκληρά αγωνιστικά χιλιόμετρα διεκδικώντας την κορυφή μέχρι το τέλος αποδεικνύει την ποιότητα του ίδιου, του συνοδηγού του και της ομάδας του.
Τέλος, το πλήρωμα και η ομάδα του Ford Car Center κρατάει την πιο σημαντική σκέψη: Στους αγώνες αυτοκινήτου, πολλές φορές οι μεγαλύτερες επιδόσεις δεν χτίζονται ή καταγράφονται στις εύκολες νίκες, αλλά στις απώλειες που σε στενοχωρούν και σε πικραίνουν περισσότερο. Γιατί αυτές είναι που δίνουν το μεγαλύτερο κίνητρο να επιστρέψεις δυνατότερος.
