Σήμερα, η Bugatti αποτελεί συνώνυμο της πολυτέλειας και των hypercar υψηλών επιδόσεων. Όμως, τη δεκαετία του 1990, η εικόνα της μάρκας ήταν πολύ διαφορετική. Μετά την αναβίωσή της το 1987 από τον Ιταλό επιχειρηματία Romano Artioli, η Bugatti επιχείρησε ένα φιλόδοξο restart, επενδύοντας σε τεχνολογία αιχμής και δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα που θα συνδύαζε την κληρονομιά με το μέλλον.
Το πρώτο δείγμα αυτής της νέας εποχής ήταν η Bugatti EB110, ένα εντυπωσιακό supercar με monocoque πλαίσιο ανθρακονημάτων από την Aerospatiale, κινητήρα V12 με τετραπλό turbo και τετρακίνηση, χαρακτηριστικά που θεωρούνται δεδομένα σήμερα, αλλά τότε ήταν επαναστατικά. Παρά τις επιδόσεις και την τεχνολογική υπεροχή της, η EB110 δεν κατάφερε να φέρει την εμπορική επιτυχία που χρειαζόταν η εταιρεία.
Ο Artioli, ωστόσο, είχε μεγαλύτερα σχέδια. Θέλοντας να επαναφέρει τη φιλοσοφία της Bugatti των ένδοξων χρόνων του ιδρυτή της, Ettore Bugatti, όπου η μάρκα κατασκεύαζε από αγωνιστικά έως πολυτελείς λιμουζίνες (όπως η Bugatti Type 41 Royale), προχώρησε στη δημιουργία ενός τετράθυρου μοντέλου: της Bugatti EB112.
Η EB112 παρουσιάστηκε το 1993 στην Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης ως ένα φουτουριστικό fastback που συνδύαζε στοιχεία supercar με πολυτελή χαρακτήρα. Βασισμένη εν μέρει στην τεχνολογία της EB110, διέθετε πλαίσιο ανθρακονημάτων και ο ατμοσφαιρικός 6λιτρος V12 κινητήρας 460 ίππων ήταν τοποθετημένος μπροστά. Η ισχύς μεταφερόταν και στους τέσσερις τροχούς μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων, ενώ οι επιδόσεις ήταν εντυπωσιακές: 0-100 χλμ./ώρα σε μόλις 4,3 δευτερόλεπτα και μέγιστη ταχύτητα που άγγιζε τα 300 χλμ./ώρα.
Σχεδιαστικά, το μοντέλο έφερε την υπογραφή του Giorgetto Giugiaro και της ItalDesign, με έντονες καμπύλες και αναφορές στις κλασικές Bugatti. Η χαρακτηριστική μάσκα «horseshoe» (πέταλο αλόγου), οι τροχοί που παραπέμπουν στην Royale και η σιλουέτα με διαμήκη «ραχοκοκαλιά» που τέμνει κάθετα το πίσω παρμπρίζ, θυμίζουν έντονα την Bugatti Type 57 SC Atlantic.
Στο εσωτερικό, η EB112 υιοθετούσε μια πιο συγκρατημένη πολυτέλεια, με τέσσερις θέσεις, δερμάτινες επενδύσεις και λεπτομέρειες υψηλής ποιότητας. Παράλληλα, στοιχεία όπως τα λογότυπα «EB» στα προσκέφαλα και τα μεταλλικά διακοσμητικά, προσέδιδαν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, που προανήγγειλε την αισθητική που αργότερα θα βλέπαμε σε μοντέλα όπως η Veyron.
Παρά τις προοπτικές του, το project δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η Bugatti Automobili χρεοκόπησε το 1995, πριν ξεκινήσει η παραγωγή της EB112. Ένα λειτουργικό πρωτότυπο και δύο -μη λειτουργικά- αυτοκίνητα επίδειξης είχαν ήδη κατασκευαστεί, ενώ επιπλέον πλαίσια βρίσκονταν σε παραγωγή όταν το εργοστάσιο στο Campogalliano έκλεισε.
Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Ο επιχειρηματίας από το Μονακό Gildo Pallanca Pastor απέκτησε τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και ολοκλήρωσε δύο ακόμη αυτοκίνητα, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των EB112 σε μόλις τρεις.
Η μία εξ αυτών παρέμεινε στην κατοχή του μέχρι το 2015 και κυκλοφορούσε περιστασιακά στους δρόμους του Μονακό, προκαλώντας εντύπωση ακόμη και στους πιο έμπειρους petrolhead. Τώρα, αυτό το αυτοκίνητο θα διατεθεί σε δημοπρασία από την RM Sotheby’s στο Μονακό, με εκτιμώμενη τιμή που κυμαίνεται μεταξύ 1,75 και 2,3 εκατομμυρίων δολαρίων.
Μέχρι σήμερα, η Bugatti -παρά τα μεταγενέστερα concept όπως οι EB218 και 16C Galibier– δεν έχει λανσάρει ένα τετράθυρο μοντέλο παραγωγής. Αυτό καθιστά την Bugatti EB112 τη μοναδική σύγχρονη λιμουζίνα της μάρκας, ένα αυτοκίνητο που παραμένει τεχνολογικά εντυπωσιακό, σχεδιαστικά διαχρονικό και -φυσικά- εξαιρετικά σπάνιο.
