Αυτή η Cadillac που σχεδιάστηκε από την ιταλική εταιρεία αμαξωμάτων Carrozzeria Ghia το 1953, αποτελεί μια επίδειξη αυτών αντίθετων στυλ της Ιταλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το αποτέλεσμα της συνένωσής τους είναι μια αριστοτεχνική σύνθεση βιαιότητας και κομψότητας. Αυτό το αυτοκίνητο όμως μας μεταφέρει όχι στο Ντιτρόιτ ή στο Τορίνο, αλλά στην 154 East 54th Street του Μανχάταν, όπου σταματάμε έξω από μια κομψή τέντα με την επιγραφή «El Morocco».
Υπάρχουν μπλε και χρυσές πόρτες, εκεί όπου παλαιότερα βρισκόταν ένα παράνομο μπαρ. Μέχρι το 1953 το El Morocco είχε εξελιχθεί σε ένα μέρος όπου μπορούσες να βρεις τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της αμερικανικής κοινωνίας. Ιδιοκτήτης του El Morocco ήταν ο πρώην πυγμάχος John Perona, αλλά τώρα είχε εξευγενιστεί με κομψά ιταλικά ρούχα. Άλλωστε, η ιταλική έννοια του gentiluomo οδήγησε στην έννοια του gentleman.
Γεννημένος ως Giovanni στην Ivrea, κοντά στο Τορίνο, ο Perona γλίτωσε από θαύμα το πιο διάσημο ναυάγιο της ιστορίας, όταν παρασυρμένος από έναν παθιασμένο ρομαντικό δεσμό στο Λίβερπουλ καθ’ οδόν προς τις ΗΠΑ, δεν κατάφερε να επιβιβαστεί στον Τιτανικό, όπως ήταν προγραμματισμένο. Αντ΄ αυτού, ο Perona συνέχισε την πορεία του, αλλά στο τέλος της Ποτοαπαγόρευσης το 1933, το El Morocco έγινε πιο εκλεπτυσμένο.
Μαζί με το Toots Shor’s και το The Stork, εξελίχθηκε στο αγαπημένο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης της Νέας Υόρκης. Αν ήθελες να βρεις έναν Vanderbilt, έναν Whitney ή έναν Windsor, αυτό ήταν ένα καλό μέρος για να ξεκινήσεις την αναζήτησή σου. Το ονόμαζαν café society, αλλά κάποιοι ισχυρίζονταν ότι το σαμπάνια έρεε από τις βρύσες του μπάνιου. Σίγουρα έρεε μεταφορικά, αν όχι στην πραγματικότητα.
Η Liz Smith, η βασίλισσα των κουτσομπόλων της Νέας Υόρκης, βρισκόταν κάθε βράδυ στο El Morocco. Τα πρόσωπα που είχε καλύψει το προηγούμενο βράδυ εμφανίζονταν στις εφημερίδες της επόμενης μέρας, καθισμένα στα χαρακτηριστικά τραπέζια με το σχέδιο ζέβρας του El Morocco. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε ένας ενάρετος κύκλος ζήτησης για όσους διψούσαν για κοινωνική αναγνώριση.
Ο Truman Capote, που δεν ήταν συνήθως γυναικάς, φωτογραφήθηκε να χορεύει με τη Marilyn Monroe στο «Elmo», όπως το αποκαλούσαν οι θαμώνες του. Ο Perona, ο οποίος είχε αποκτήσει πορτρέτο του φιλοτεχνημένο από τον Salvador Dali, και ήθελε να οργανώσει έναν αγώνα αυτοκινήτων γύρω από το Central Park, ενθάρρυνε τέτοιες φωτογενείς στιγμές.
Αυτός ο εκκεντρικός επιχειρηματίας είχε στην κατοχή του μία από τις μόλις δύο Ghia Cadillac που κατασκευάστηκαν ποτέ. Σπάνια ένα αυτοκίνητο θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλο για το στυλ και τις φιλοδοξίες ενός ατόμου. Δεν είναι παραδοσιακό. Δεν είχε ξαναδεί κανείς κάτι παρόμοιο. Είναι φουτουριστικό μόνο με την έννοια που το μέλλον γινόταν αντιληπτό στο Hollywood της εποχής, και αυτό σημαίνει με χονδροειδή απλότητα.
Είναι ένα τέλειο παράδειγμα του ιταλικού σχεδιασμού της δεκαετίας του 1950. Αλλά μετατράπηκε σε μια αμερικανική υπερβολή. Οι ιταλοαμερικανικές συνεργασίες ήταν κοινό μοτίβο το 1953. Ήταν η χρονιά που η Audrey Hepburn και ο Gregory Peck έκαναν βόλτες με σκούτερ στην Αιώνια Πόλη στην ταινία Roman Holiday του William Wyler, καθιστώντας έτσι τη Vespa εξίσου διαχρονική με την ίδια τη Ρώμη.
Η Ghia Cadillac Series 62 ήταν άλλος ένας ευτυχής συνδυασμός ιταλοαμερικανικών πόρων: ένα στιβαρό και αξιόπιστο -για να μην πούμε χονδροειδές- αμερικανικό πλαίσιο με έναν V8 κινητήρα 5,4 λίτρων απόδοσης 213 ίππων, που είχε την αλαζονεία μιας Alfa Romeo ή Ferrari με αμαξώματα κατασκευασμένα από εξειδικευμένους και αριστοτεχνικούς ιταλικούς οίκους.
Υπήρχε μια ιδιαίτερη μυστικότητα γύρω από τις Ghia Cadillac, επειδή, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Carrozzeria Ghia είχε μια στενή συνεργασία -αν και όχι αποκλειστική ή επίσημη- με την Chrysler. Αυτή η συμφωνία ήταν έργο του Luigi Segre, ενός από τους παραμελημένους ήρωες της κουλτούρας του αυτοκινήτου. Ο Serge, μαζί με τους Mario Boano, Giovanni Savonuzzi και Sergio Coggiola, μπορούν να πάρουν τα εύσημα για το Volkswagen Karmann Ghia του 1955, έναν από τους καλύτερους σχεδιασμούς στην ιστορία του αυτοκινήτου.
Ο Segre ήταν γεννημένος στη Νάπολη το 1919. Λίγο μετά την εισβολή των ΗΠΑ στη νότια Ιταλία τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Segre δήλωσε τον ενθουσιασμό του για τους εισβολείς και άρχισε να εργάζεται για το Γραφείο Στρατηγικής Διοίκησης, τον πρόδρομο της CIA. Εκεί έμαθε Αγγλικά. Ο Giacinto Ghia είχε πεθάνει από καρδιακή ανακοπή ενώ παρακολουθούσε την ανακατασκευή του εργοστασίου του από τα ερείπια που άφησαν οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων.
Λίγο μετά, ο Segre εντάχθηκε στην επιχείρηση της Ghia, η οποία τότε διευθυνόταν από τον Boano. Ο Segre δεν ήταν λιγότερο ενθουσιώδης από τον Perona, καθώς με το Fiat του κέρδισε την κατηγορία των 1.100 κ. εκ. στο θρυλικό αγώνα του Mille Miglia το 1949 και το 1950.
Ταυτόχρονα, άρχισε να δημιουργεί επαφές σε ευρωπαϊκές εκθέσεις αυτοκινήτων, κυρίως με τον Virgil Exner, τον εκκεντρικό και επαγγελματικά απογοητευμένο διευθυντή σχεδιασμού της Chrysler, ο οποίος επίσης είχε μια αδυναμία στους Ναπολιτάνους. Η πρόσκληση να επισκεφθεί την Αμερική ήρθε αναπόφευκτα και, ως ομιλητής, ο Segre έγινε εύκολα αποδεκτός στο Ντιτρόιτ. Πιθανώς και στο El Morocco της Νέας Υόρκης.
Η επιρροή της Ghia έγινε σύντομα εμφανής στα πρωτότυπα αυτοκίνητα του Exner, τα οποία αναβίωσαν την Chrysler, που αντιμετώπιζε δυσκολίες με έντονες πινελιές από το συναρπαστικό ευρωπαϊκό στυλ. Το 1954 ο Segre έγινε ο μοναδικός ιδιοκτήτης της Ghia, αλλά πέθανε στο Τορίνο το 1963 ενώ ανάρρωνε από μια επέμβαση ρουτίνας. Ήταν μόλις 42 ετών.
Μήπως ο Segre πρόδωσε την Chrysler του Exner όταν κατασκεύασε ένα όμορφο αυτοκίνητο με πλαίσιο της Cadillac; Δεν υπάρχουν στοιχεία που να το επιβεβαιώνουν ή να το διαψεύδουν, αλλά το σίγουρο είναι ότι, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η Chrysler του Exner ήταν ανοιχτή στην ευρωπαϊκή επιρροή, σε αντίθεση με την Cadillac της General Motors.
Η Cadillac δεν άρχισε την ενιαία κατασκευή μέχρι το 1976. Μέχρι τότε, κατασκεύαζε ξεχωριστά πλαίσια και αμαξώματα. Έτσι, υπήρχε η δυνατότητα να δημιουργηθούν ειδικές κατασκευές, όπως και στα προπολεμικά χρόνια. Πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Segre προσέγγισε ευκαιριακά την Cadillac και του δόθηκαν δύο πλαίσια της Series 62. Αλλά πώς συνέβη αυτό χωρίς την έγκριση του Harley Earl, του… μάγου του κιτς της GM, δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί.
Η μεταμόρφωση της Ghia παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1953 και τράβηξε την προσοχή του πρίγκιπα Aly Khan, ενός Ιταλο-Πακιστανού διπλωμάτη-πλέιμποϊ, ο οποίος την αγόρασε για την τότε σύζυγό του, την ηθοποιό Rita Hayworth. Ο Khan ήταν τακτικός πελάτης του El Morocco, όπου, ως μουσουλμάνος, έπινε χυμό ντομάτας. Ήταν προηγουμένως παντρεμένος με μια Guinness και πέθανε το 1960 όταν η Lancia του συνετρίβη σε προάστιο του Παρισιού.
Όπως και να έχει, η Ghia Cadillac είναι ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο. Αν θέλετε μια γεύση της πολυτέλειας όπως την αντιλαμβάνονταν το 1953, αυτή είναι. Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, η Ghia Cadillac θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μικρό εγχειρίδιο για φοιτητές σχεδιασμού. Οι λεπτές αναλογίες κρύβουν το τεράστιο μέγεθος της Cadillac από την οποία προέρχεται είχε μήκος 5,4 μέτρα. Και οι πλευρικές χρωμιωμένες λεπτομέρειες είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό μοτίβο του Virgil Exner, που έχουν το οπτικό αποτέλεσμα να χαμηλώνουν το αυτοκίνητο.
Παρόμοια οπτικά τρικ χρησιμοποιούσαν και στους αρχαίους ελληνικούς ναούς. Ταυτόχρονα, η διαμήκης χρωμιωμένη λωρίδα, που ξεκινά ακριβώς μετά το ρύγχος, διατρέχει την οροφή, χωρίζει το πολυτελές περιμετρικό πίσω τζάμι και καταλήγει στο πορτμπαγκάζ, δημιουργεί μια αίσθηση δυναμισμού ακόμα και όταν το αυτοκίνητο είναι ακίνητο.
Οι τροχοί με ακτίνες είναι και αυτοί είναι μια πινελιά του Exner: οι τροχοί ήταν το αγαπημένο στοιχείο στο ρεπερτόριο του σχεδιαστή αυτοκινήτων. Σύμβολο του «σπορ» χαρακτήρα, ο ίδιος ο Exner ήταν τόσο σπορ που οδηγούσε στους δρόμους ένα αγωνιστικό μονοθέσιο IndyCar με άδεια κυκλοφορίας.
Φεύγοντας από το El Morocco την ώρα που έκλεινε, κάποιος ρώτησε τον Humphrey Bogart αν ήταν μεθυσμένος: «Φυσικά και είμαι μεθυσμένος. Ποιος δεν είναι μεθυσμένος στις τέσσερις το πρωί;» Ο Bogart δεν πρωταγωνίστησε ποτέ σε ταινία με τη Rita Hayworth λόγω διαφωνιών σχετικά με τα συμβόλαιά τους με τα αντίστοιχα στούντιο.
Αλλά όταν εκείνη χώρισε τον Aly Khan, πήρε το εν λόγω αυτοκίνητο και έγινε στενή φίλη του Bogart, οπότε είναι σαφές να υποθέσουμε ότι και αυτός έχει περάσει χρόνο μέσα στο αυτοκίνητο που εκτίθεται στο Petersen Automotive Museum του Λος Άντζελες, από όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες.
