Η διαδρομή του Mark Webber στον μηχανοκίνητο αθλητισμό είναι μια ιστορία επιμονής, προσαρμοστικότητας και επιστροφών απέναντι στις δυσκολίες. Ο Αυστραλός, που γιόρτασε πριν από λίγες ημέρες τα 50ά του γενέθλια, ξεκίνησε από μια μικρή πόλη της πατρίδας του, το Queenbeyan και κατάφερε να διαγράψει μια ξεχωριστή πορεία τόσο στη Formula 1, κατακτώντας 9 νίκες σε Grand Prix με 42 παρουσίες στο βάθρο, όσο και στους αγώνες αντοχής κατακτώντας το 2015 τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή στο WEC.

Το πάθος του για τους αγώνες ξεκίνησε από νεαρή ηλικία και όπως θυμάται ο ίδιος, η αίσθηση της ανεξαρτησίας και του ελέγχου πίσω από το τιμόνι ήταν κάτι που τον γοήτευσε. Ωστόσο, ο μηχανοκίνητος αθλητισμός τού δίδαξε από νωρίς και μια άλλη πλευρά: όταν θέτεις υψηλούς στόχους, είναι αναπόφευκτο να έρθουν και δύσκολες στιγμές.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

Τα πρώτα του βήματα έγιναν στην Αυστραλία, αρχικά στα καρτ και στη συνέχεια στη Formula Ford. Τα οικονομικά περιθώρια ήταν περιορισμένα και τα πρώτα χρόνια της προσπάθειάς του περιλάμβαναν περισσότερα από 100.000 χιλιόμετρα οδήγησης σε όλη την Αυστραλία. «Όλα γίνονταν με ελάχιστα χρήματα», θυμάται, έχοντας απέναντί του αντιπάλους με σαφώς μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους. Αυτή ακριβώς η διαφορά, όμως, αποτέλεσε κίνητρο για να αποδείξει ότι μπορούσε να τους αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις.

Το 1993 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Πολιτείας του, αποτέλεσμα που άνοιξε τον δρόμο για ένα τεστ στη Formula Ford και την πρώτη του ουσιαστική επαφή με αγωνιστικά μονοθέσια. Οι γονείς του στήριξαν την προσπάθειά του τόσο οικονομικά όσο και συναισθηματικά, πριν ο Webber αφήσει το σπίτι του σε νεαρή ηλικία για να μετακομίσει στην Ευρώπη.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο αγωνίστηκε στη βρετανική Formula Ford, στη Formula 3, τους αγώνες αντοχής και αργότερα στη Formula 3000. Σε ηλικία μόλις 21 ετών υπέγραψε με τη Mercedes-Benz, εισερχόμενος στους αγώνες αντοχής, έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, όπου η συνεργασία με τους team-mate και η κοινή χρήση ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου αποτελούσαν βασικό στοιχείο. Η εμπειρία αυτή του πρόσφερε πολύτιμα αγωνιστικά χιλιόμετρα, αλλά και συνεργασία με κορυφαίους οδηγούς.

Το 1999 βρέθηκε στην εκκίνηση 24 Ωρών του Le Mans, έχοντας τη φιλοδοξία να γίνει ένας από τους νεότερους νικητές στην ιστορία του του θρυλικού αγώνα. Αντί για μια μεγάλη επιτυχία, όμως, η συμμετοχή του σημαδεύτηκε από ένα τρομακτικό ατύχημα. Κατά τη διάρκεια δοκιμών, το αυτοκίνητό του απογειώθηκε ενώ κινούνταν με ταχύτητα άνω των 300 χλμ./ώρα.

Ο ίδιος έχει περιγράψει την εμπειρία ως παρόμοια με την απογείωση ενός αεροπλάνου, με τη διαφορά ότι το αγωνιστικό του δεν είχε, φυσικά, σύστημα προσγείωσης. Για μια στιγμή πίστεψε ότι όλα είχαν τελειώσει και τότε πήρε την απόφαση να μην επιστρέψει στους αγώνες αντοχής. Μετά το Le Mans του 1999, η καριέρα του βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση και ο ίδιος παραδέχεται ότι είχε «σπάσει» ψυχολογικά. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήθελε να ολοκληρωθεί έτσι η αγωνιστική του καριέρα.

Η απάντησή του ήταν η επιστροφή στα μονοθέσια, με έναν ξεκάθαρο στόχο: να φτάσει το συντομότερο δυνατό στη Formula 1. Το ντεμπούτο του ήρθε το 2002 με τη Minardi και ακολούθησαν 12 σεζόν στο κορυφαίο επίπεδο. Ξεχωριστή θέση στο παλμαρέ του κατέχουν οι δύο νίκες του στα GP Μονακό και Μ. Βρετανίας. Παράλληλα, ως οδηγός της Red Bull συνέβαλε στην κατάκτηση τεσσάρων διαδοχικών Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων Κατασκευαστών από το 2010 έως το 2013 και πάλεψε σκληρά με τον Sebastien Vettel για το στέμμα του 2010 μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Formula 1 στο τέλος του 2013, θεωρούσε σημαντικό ότι αποχώρησε ενώ βρισκόταν στην κορυφή. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθε πως υπήρχε ακόμη «ανολοκλήρωτη δουλειά». Έτσι, 15 χρόνια μετά το ατύχημα που παραλίγο να τερματίσει την καριέρα του, ο Mark Webber επέστρεψε στους αγώνες αντοχής, υπογράφοντας με την Porsche και συμμετέχοντας στο WEC. Η απόφαση αυτή δεν ενθουσίασε όλα τα μέλη της οικογένειάς του, όμως ο ίδιος είχε ακόμη την ανάγκη να αγωνιστεί.

Η επιστροφή αποδείχθηκε θριαμβευτική. Σε τρεις σεζόν στο WEC, ο Webber και οι team-mate του με την Porsche σημείωσαν 14 παρουσίες στο βάθρο, από τις οποίες οι 8 ήταν νίκες. Το 2015 κατέκτησε τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή Αντοχής, ενώ η Porsche κατέκτησε δύο φορές το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

Στον αγώνα που έκρινε τον τίτλο του 2015, τις 6 Ώρες του Μπαχρέιν, ο Webber κλήθηκε να διαχειριστεί ένα αυτοκίνητο που λόγω προβλήματος λειτουργούσε ουσιαστικά είτε με το γκάζι στο 100% είτε με μηδενική ισχύ. Χρειάστηκε να αξιοποιήσει κάθε στοιχείο της εμπειρίας και των ικανοτήτων του για να φέρει το αυτοκίνητο στον τερματισμό, φροντίζοντάς το «σαν μωρό», όπως είπε χαρακτηριστικά.